ತಮವನ್ನು ಓಡಿಸುತ

ತರತರದಿ ಬೆಳಕಿನವಳು

ತುಷಾರವಾಗಿ ಮನವ

ತಂಗಾಳಿಯಲಿ ಅಪ್ಪಿದಳು||




ತಳಮಳದ ಹೃದಯವನು

ತಪ್ಪಿಲದೆ ಒಪ್ಪಿದಳು

ತರಂಗದ ಅಲೆಯಂತೆ

ತೆವಂಗದಿ ಕಾಣುವಳು||




ತನುವನು ಬಯಸುತ

ತಪಸಿಯಾಗಿ ನಿಂತಳು

ತಮಟೆಯನು ಬಾರಿಸಿ

ತಳಕಿತ್ತದೆ ಕುಳಿತಳು||




ತಂಗುತಲಿ ಹೃದಯದಿ

ತಂಪನು ಅನುಭವಿಸಿದಳು

ತಂಗದಿರನಾದ ನಲ್ಲನನು

ತಂಗರಗದಿ ನೋಡಿದಳು||




ತೆಪ್ಪದಲಿ ನನಗಾಗಿ

ತಂದಿಹಳು ನಗೆಯಲ್ಲಿ

ತುಪ್ಪವನು ಹೆಪ್ಪಿಳಿಸಿ

ತೆಂಗಿನ ತೋಟದಲ್ಲಿ||




-ಶಂಕರಾನಂದ ಹೆಬ್ಬಾಳ