ಗಣಿತದ ಕೊನೆಯ ಪಾಠ ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಎಂಟು ವರ್ಷದ ಮಾಧವ ತಕ್ಷಣವೇ ಶಾಲೆಯ ಗೇಟ್‌ನತ್ತ ಧಾವಿಸಿದ. ಸಾಲಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಸೈಕಲ್ ರಿಕ್ಷಾಗಳ ಸಂದಿಯಲ್ಲಿ ಓಡಿ ತನ್ನ ರಿಕ್ಷಾವನ್ನು ಹುಡುಕಿ, ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ತನ್ನ ಚೀಲವನ್ನು ಇಟ್ಟ. ನಂತರ, ತನ್ನ ರಿಕ್ಷಾದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಗೇಟ್ ಬಳಿ ಆಟವಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದ. ಒಂದೊಂದೇ ರಿಕ್ಷಾಗಳು ಶಾಲೆಯಿಂದ ಹೊರಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ತನ್ನ ಅಣ್ಣ ಮೋಹನ್ ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲವೆಂಬ ವಿಷಯ ಅವರಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು. ಕೆಲವು ಮಕ್ಕಳು ಮೋಹನ್‌ನನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಮೈದಾನದತ್ತ ಓಡಿದರು; ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವೇ ಮಕ್ಕಳು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವರಿಗೆ ಮೋಹನ್ ಎಲ್ಲೂ ಕಾಣಿಸದೆ ಬರಿಗೈಯಲ್ಲಿ ವಾಪಸ್ ಬಂದರು.

ಮಂಗಳೂರಿನ ಆ ತಾಪದ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ಉರಿಬಿಸಿಲು ಮತ್ತು ಆರ್ದ್ರ ಉಪ್ಪು ಗಾಳಿ ತುಂಬಿತ್ತು. ಎಂಟು ಜನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ಆ ಸೈಕಲ್ ರಿಕ್ಷಾದಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ಮಕ್ಕಳು ಇಕ್ಕಟ್ಟಾದ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರೆ, ಮಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳು ಶಾಖ ತಾಳಲಾರದೆ ರಿಕ್ಷಾದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಸಣ್ಣ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದರು. ರಿಕ್ಷಾವಾಲಾ ಶೇಖರಣ್ಣ ಗೇಟ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಚಾಟ್ ಬಂಡಿಯವನ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ, "ಆ ಮೋಹನ್ ಬರ್ತಾನಾ ಇಲ್ವಾ ಅಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ನೋಡಿ ಕರೆಯಿರೋ," ಎಂದು ರಿಕ್ಷಾದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದರು. ರಿಕ್ಷಾದಲ್ಲಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳು ಸೀಟಿನ ಮೇಲೆ ಎದ್ದು ನಿಂತು, "ಮೋ-ಹನ್! ಮೋ-ಹನ್!" ಎಂದು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದರು.

ಆಗ ಶೇಖರಣ್ಣ ಚಾಟ್ ಬಂಡಿಯವನಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದು ಮಾಧವನ ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದಿತು: "ಇನ್ನು ಐದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಆ ಮೋಹನ್ ಬರಲಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ನಾವು ಹೊರಡ್ತೀವಿ. ಈ ಉರಿ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಮಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಾಯಿಸೋಕಾಗಲ್ಲ."

ಮಾಧವನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಭಯದ ಸಂಚಲನವಾಯಿತು. ರಿಕ್ಷಾ ಹೊರಟುಹೋದರೆ ಅಣ್ಣ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದುಬಿಡುತ್ತಾನೆ! ತಕ್ಷಣವೇ ಮಾಧವ ಶಾಲೆಯ ಗೇಟ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಬಸ್ ತಂಗುದಾಣದ ಗೋಡೆಯ ಹಿಂದೆ ಹೋಗಿ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ, ರಿಕ್ಷಾದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳು ಬಿಸಿಲಿನ ಬೇಗೆಯಿಂದ ಕಿರಿಕಿರಿಗೊಂಡು ಎರಡೂ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಕೂಗಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಶೇಖರಣ್ಣ ಸಹ ಸಹನೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಕೈಸನ್ನೆಯಿಂದಲೇ ಸಿಟ್ಟು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಆ ತಾಪದಲ್ಲಿ, ಮೋಹನ್ ಆಟ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಸಾಧಾರಣ ವಿಳಂಬದೊಂದಿಗೆ ಓಡೋಡಿ ಬಂದ. ಮಾಧವ ಗೋಡೆಯ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿದ್ದರಿಂದ ಅಣ್ಣ ಬಂದದ್ದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ಮೋಹನ್ ನೇರವಾಗಿ ಬಂದು ರಿಕ್ಷಾ ಏರಿ ಕುಳಿತಾಗ, ಶೇಖರಣ್ಣ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳು ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿ, "ಅಯ್ಯೋ, ಈಗ ಈ ಮಾಧವ ಎಲ್ಲಿ ಹೋದ?" ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟು, "ಮಾ-ಧವ! ಮಾ-ಧವ!" ಎಂದು ಕೂಗಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರು.

ಗೋಡೆಗೆ ಬೆನ್ನು ಆನಿಸಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಮಾಧವ ತನ್ನದೇ ಆದ ಭಯದ ಆಲೋಚನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಹೋಗಿದ್ದ. ಅಣ್ಣ ಇನ್ನು ಬರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ, ರಿಕ್ಷಾ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತೇನೋ ಎಂಬ ಆತಂಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಅವನಿಗೆ ಯಾರ ಹೆಸರು ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಅರಿವೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಹೆಸರುಗಳ ಗದ್ದಲ ಅವನಿಗೆ ಬರೀ ಅಣ್ಣನಿಗಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಗಲಾಟೆಯಂತೆ ಕೇಳಿಸಿತು.

ಆದರೆ, ಮಾಧವ ಮೆಲ್ಲನೆ ಗೋಡೆಯ ಸಂದಿನಿಂದ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿದಾಗ, ಅವನಿಗೆ ಸತ್ಯ ಗೋಚರಿಸಿತು!

ಅವನ ಅಣ್ಣ ಮೋಹನ್ ರಿಕ್ಷಾದ ಸೀಟಿನ ಮೇಲೆ ಎದ್ದು ನಿಂತು, ಸುತ್ತಲೂ ಕಣ್ಣಾಡಿಸುತ್ತಾ, "ಮಾಧವ! ಏಯ್, ಮಾಧವ!" ಎಂದು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದ.

ತನ್ನ ಅಡಗುತಾಣದ ಅಗತ್ಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿದ ಮಾಧವ, ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ಬಾರದ ಅಳುವನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿಯುತ್ತಾ ಮೆಲ್ಲನೆ ಗೋಡೆಯ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದ.

"ಎಲ್ಲಿದ್ದೆಯೋ ಮಾರಾಯ?! ಮೊದಲು ಅಣ್ಣನಿಗಾಗಿ ಕಾದೆವು, ಅವನು ಬಂದು ಕುಳಿತ ಮೇಲೆ ಈ ತಮ್ಮ ಓಡಿಹೋಗಿ ಅಡಗಿದ್ದಾನೆ! ಈ ಉರಿ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಎಂಟು ಜನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ನನಗೆ ಸಾಕು ಸಾಕಾತು!" ಶೇಖರಣ್ಣ ಕೋಪದಿಂದ ಗದರಿಸಿದರು. ರಿಕ್ಷಾದಲ್ಲಿದ್ದ ಉಳಿದ ಮಕ್ಕಳೂ ಮುಜುಗರ ಮತ್ತು ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಗೊಣಗಿದರು.

ಮಾಧವನ ಮುಖ ಕೆಂಪಾಯಿತು. ಆದರೆ ಶೇಖರಣ್ಣನ ಬೈಗುಳವಾಗಲಿ, ಮಕ್ಕಳ ಗೊಣಗಾಟವಾಗಲಿ ಅವನಿಗೆ ಮುಖ್ಯವೆನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಬೇಗನೆ ರಿಕ್ಷಾ ಹತ್ತಿ, ಇಕ್ಕಟ್ಟಾದ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಅಣ್ಣನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತ. ಮನೆಗೆ ಹೊರಟ ಆ ರಿಕ್ಷಾದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ಮುಜುಗರವನ್ನು ಮರೆತು ಅಣ್ಣನ ಜೊತೆ ಕುಳಿತ ಸಮಾಧಾನ ಒಂದೇ ಅವನಿಗೆ ದೊಡ್ಡದಾಗಿತ್ತು.