ಬಯಲು ಚಿತ್ರದ ನೆನಪುಗಳು

ಶರತ್ಕಾಲ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವಾತಾವರಣವೇ ಬದಲಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸಂಜೆಯ ತಂಪಾದ ಗಾಳಿಯ ಜೊತೆಗೆ ದುರ್ಗಾಪೂಜೆಯ ಸಂಭ್ರಮದ ವಾತಾವರಣ ಕಳೆಗಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತು. ಸ್ಟೀಲ್ ಪ್ಲಾಂಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ತಂದೆಯ ಮಗ ಸೀನುಗೆ, ಈ ಹಬ್ಬದ ರಜಾದಿನಗಳೇ ವರ್ಷದ ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷದ ಸಮಯವಾಗಿದ್ದವು.

ಹೊಸ ಉಡುಪುಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಜೆಯ ಪೂಜಾ ಪಂದಾಲ್ ಸುತ್ತಾಟ ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ, ಸೀನು ಮತ್ತು ಅವನ ಗೆಳೆಯರ ಬಳಗಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿದಿನದ ಪ್ರಮುಖ ಕೆಲಸವೇ ಬೇರೆಯಾಗಿತ್ತು. ಪೂಜಾ ರಜಾದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಿನ ಉಪಹಾರ ಮುಗಿದ ತಕ್ಷಣ, ಅವರ ದಿನಚರಿ ನಿಗದಿಯಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರೂ ಸೈಕಲ್ ಏರಿ ಟೌನ್‌ಶಿಪ್‌ನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸೆಕ್ಟರ್ ಮೈದಾನ ಮತ್ತು ಪಂದಾಲ್‌ಗಳ ಕಡೆಗೆ ತಮ್ಮ ಅನ್ವೇಷಣಾ ಪ್ರವಾಸವನ್ನು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅವರ ಮುಖ್ಯ ಗುರಿ? ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮೈದಾನವನ್ನೂ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಪರಿಶೀಲಿಸಿ ಎರಡು ಪ್ರಮುಖ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಗುರುತು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು—ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಉದ್ದನೆಯ ಬಿದಿರಿನ ಕಂಬಗಳನ್ನು ನೆಟ್ಟಿದ್ದಾರೆಯೇ? ಮತ್ತು ಆ ಬಿಳಿ ಪರದೆಯನ್ನು ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟಿ ಎತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ?

ಸಪ್ತಮಿಗೆ ಕೆಲವು ವಾರಗಳ ಮೊದಲು, ಪೂಜಾ ಕಮಿಟಿಯ ಹಿರಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರು ಕೈಯಲ್ಲಿ ದಪ್ಪನೆಯ ಲೆಕ್ಕದ ಪುಸ್ತಕ ಹಿಡಿದು ಚಂದಾ ವಸೂಲಿಗಾಗಿ ಮನೆ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ಈ ಕಾತರ ಶುರುವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕುಟುಂಬವೂ ತಮ್ಮ ಶಕ್ತ್ಯಾನುಸಾರ ಹಣ ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು, ಆದರೆ ಸೀನು ಮತ್ತು ಅವನ ಗೆಳೆಯರು ಮಾತ್ರ ಅವರಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖವಾದ ಒಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು:

"ಅಂಕಲ್, ಈ ಸಲ ಚಲನಚಿತ್ರ ತೋರಿಸ್ತೀರಲ್ವಾ?"

"ಹಾಂ, ಖಂಡಿತ ತೋರಿಸ್ತೀವಿ!"

"ಅಂಕಲ್, ಬಣ್ಣದ ಚಲನಚಿತ್ರವೇ ಅಲ್ವಾ?"

ಅವರು ನಗುತ್ತಾ, ತಮ್ಮ ತಲೆಯನ್ನು ಕರಚೀಲದಿಂದ ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು, "ಅರೇ, ಚಂದಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ವಸೂಲಾದರೆ ಜರೂರ್ ಬಣ್ಣದ ಚಿತ್ರವೇ!"

ಆ ಕ್ಷಣದಿಂದ ಕಾಲವು ಅತ್ಯಂತ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಚಲಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ತಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ರಜಾದಿನದ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಯಲ್ಲಿ, ಸೀನು ಮತ್ತು ಅವನ ಗುಂಪು ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಸೈಕಲ್ ತುಳಿಯುತ್ತಾ ಪಂದಾಲ್ ಪಕ್ಕದ ಖಾಲಿ ಮೈದಾನಗಳನ್ನು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ತಮ್ಮದೇ ಸೆಕ್ಟರ್ ಮೈದಾನಕ್ಕೆ ಕೆಲಸಗಾರರು ಎರಡು ದಪ್ಪನೆಯ, ಉದ್ದನೆಯ ಬಿದಿರಿನ ಕಂಬಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ತಂದ ದಿನ ಅವರ ಉತ್ಸಾಹ ಮುಗಿಲು ಮುಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತು. ನೆಲದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಆಳವಾದ ಗುಂಡಿ ತೋಡಿ, ಬಿದಿರಿನ ಕಂಬಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ನೆಟ್ಟು, ಭದ್ರವಾಗಿ ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದು ಅಧಿಕೃತ ಸೂಚನೆ—ಚಿತ್ರ ಪ್ರದರ್ಶನ ಬರುವುದು ಖಚಿತ!

ಆದರೆ ಆ ಬಿದಿರಿನ ಕಂಬಗಳು ಸಿಹಿ ಕಿರುಕುಳಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು.

ಕೆಲವು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಸೀನು ಸಂಜೆ ಮೈದಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಆ ಎರಡು ಕಂಬಗಳು ಬರಿಗೈಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಸಂಜೆ ಕತ್ತಲಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಯಾವುದೇ ಬಿಳಿ ಪರದೆ ಕಟ್ಟದೇ ಇದ್ದಾಗ, ಇಡೀ ಗೆಳೆಯರ ಬಳಗದಲ್ಲಿ ನಿರಾಶೆಯ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ತಡೆಯಲಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇವತ್ತು ನಮ್ಮ ಸೆಕ್ಟರ್‌ನಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರವಿಲ್ಲ.

ಆಗಲೇ ಅವರ ಪ್ರತಿದಿನದ ಸೈಕಲ್ ಗಸ್ತು ಉತ್ತುಂಗಕ್ಕೇರುತ್ತಿತ್ತು. ಸೀನು ಮತ್ತು ಅವನ ಗೆಳೆಯರು ಕತ್ತಲಾಗುವ ಮುನ್ನವೇ ಪಕ್ಕದ ಸೆಕ್ಟರ್‌ಗಳ ಮೈದಾನಗಳಿಗೆ ವೇಗವಾಗಿ ಸೈಕಲ್ ತುಳಿದು ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. "ನೋಡ್ರೋ! ಸೆಕ್ಟರ್ 4ರಲ್ಲಿ ಬಿಳಿ ಪರದೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ!" ಎಂದು ಸೀನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಇಡೀ ಗುಂಪು ಹೊಸ ಸುದ್ದಿ ಹರಡಲು ತಮ್ಮ ಸೆಕ್ಟರ್‌ಗೆ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಕೊನೆಗೂ ತಮ್ಮ ಮೈದಾನದಲ್ಲೇ ಎರಡು ಬಿದಿರಿನ ಕಂಬಗಳ ನಡುವೆ ದೊಡ್ಡ ಬಿಳಿ ಕ್ಯಾನ್ವಾಸ್ ಪರದೆಯನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಎಳೆದು ಕಟ್ಟಿದ ಆ ಸುದಿನ ಬಂದಾಗ, ಇಡೀ ನೆರೆಹೊರೆಯೇ ಹಬ್ಬದ ವಾತಾವರಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಚಿತ್ರ ಪ್ರದರ್ಶನ ಸಂಜೆ 6 ಅಥವಾ 7 ಗಂಟೆಯ ಸುಮಾರಿಗೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕತ್ತಲಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಕುಟುಂಬಗಳು ಮೈದಾನದ ಹುಲ್ಲುಹಾಸಿನ ಮೇಲೆ ಸಾಲಾಗಿ ಬಂದು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಸೀನು ಮಾತ್ರ ಮೈದಾನದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಟೇಬಲ್ ಕಡೆಗೆ ಆತಂಕದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ, ಆ ಎರಡು ಪವಿತ್ರ ವಸ್ತುವಿನ ಆಗಮನಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದನು: ಆ ಭಾರಿ ತೂಕದ ಕಪ್ಪು ಪ್ರೊಜೆಕ್ಟರ್ ಯಂತ್ರ ಮತ್ತು ಫಿಲ್ಮ್ ಸುರುಳಿಗಳಿದ್ದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಡಬ್ಬಿಗಳು! ಕೆಲವು ಬಾರಿಗೆ ರೀಲ್‌ಗಳು ಬರಲು ತಡವಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಆಗ ಇಡೀ ಜನಸ್ತೋಮದಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಗಾಬರಿಯ ಮೌನ ಆವರಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಆಗ, ದಿಢೀರನೆ ಲೌಡ್‌ಸ್ಪೀಕರ್‌ನಿಂದ ಸಣ್ಣದಾಗಿ 'ಖರ್-ಖರ್' ಶಬ್ದ ಬಂದು, ತಕ್ಷಣವೇ ಸೌಂಡ್ ಟೆಸ್ಟಿಂಗ್ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಆ ಸೌಂಡ್ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಸಂಕೇತವಾಗಿತ್ತು.

"ಶುರುವಾಯ್ತು! ಓಡಿ!"

ಚಿಕ್ಕವರಿಂದ ಹಿಡಿದು ದೊಡ್ಡವರವರೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಮನೆಗಳಿಂದ ತಂದಿದ್ದ ದಪ್ಪನೆಯ ಗೋಣಿ ಚೀಲಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮೈದಾನದತ್ತ ಧಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಸಿಯಾದ, ಗಟ್ಟಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಈ ಗೋಣಿ ಚೀಲವೇ ಮೆತ್ತನೆಯ ಆಸನ! ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಸೀನು ಮತ್ತು ಅವನ ಗೆಳೆಯರು ಮೊದಲ ಸಾಲನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡು, ತಮ್ಮ ಗೋಣಿ ಚೀಲಗಳನ್ನು ಹುಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಹರಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಈ ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಮೆರುಗು ನೀಡಲು ಕಡಲೆಕಾಯಿ ಮಾರುವವನು ತನ್ನ ಸಣ್ಣ ಸೀಮೆಎಣ್ಣೆ ದೀಪವನ್ನು ಉರಿಸಿಕೊಂಡು, ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಕಡಲೆಕಾಯಿ ರಾಶಿಯೊಂದಿಗೆ ಬಂದು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು. ತಂದೆಯ ಕೆಲಸ ಮುಗಿದು ಬಂದಾಗ ಅವರ ಬಳಿ ಕೆಲವು ನಾಣ್ಯಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸೀನುಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾದ ಒಳ್ಳೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಬಿಳಿ ಪರದೆಯ ಮೇಲಿನ ಬೆಳಕಿನ ಜೊತೆಗೆ ಬಿಸಿ ಕಡಲೆಕಾಯಿ ಒಡೆಯುವ 'ಟಕ್-ಟಕ್' ಶಬ್ದವೂ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು.

ಪ್ರೊಜೆಕ್ಟರ್‌ನ ಬೆಳಕು ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಸೀಳಿಕೊಂಡು ಬಿಳಿ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ತಕ್ಷಣ, ಇಡೀ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಸಂತಸದ ಶೋರ್ ಶುರುವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ರಾಜರು ಮತ್ತು ಸಾಹಸಮಯ ಕಥೆಗಳಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಕಪ್ಪು-ಬಿಳುಪು ಚಲನಚಿತ್ರಗಳು ಪ್ರದರ್ಶನವಾದಾಗ ಸಣ್ಣಮಟ್ಟದ ನಿರಾಶೆ ಮೂಡಿದರೂ, ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಕಥೆಯ ಓಟಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರೂ ಮನಸೋತು ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇನ್ನು ಗೂಢಚಾರರು ಮತ್ತು ರೋಮಾಂಚಕಾರಿ ರಹಸ್ಯಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಬಣ್ಣದ ಚಿತ್ರಗಳು ಬಂದಾಗ ಕುತೂಹಲ ಮುಗಿಲು ಮುಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಜಾ ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ಸಂಭ್ರಮ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಅಮಿತಾಭ್ ಬಚ್ಚನ್ ಅಭಿನಯದ 'ಸತ್ತೇ ಪೇ ಸತ್ತಾ' ಸಿನಿಮಾವನ್ನು ಆ ಅಗಲವಾದ ಸಿನಿಮಾಸ್ಕೋಪ್ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ವೀಕ್ಷಿಸಿದಾಗ! ಆ ಬಣ್ಣಗಳು, ಸಾಹಸ ದೃಶ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಗೀತವನ್ನು ವಿಶಾಲ ಪರದೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುವುದೇ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಜಾರಿದಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಆದರೆ ಕೆಲವು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶನ ಶುರುವಾಗುವುದು ತೀರಾ ತಡವಾಗಿಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಸಮಯ ಮೀರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಸೀನು ಅವರ ಅಮ್ಮ ಮೈದಾನಕ್ಕೆ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಜನರೆಲ್ಲರ ಮಧ್ಯೆ ಸೀನುಗೆ ಬೈದು, ಕೈ ಹಿಡಿದು ಮನೆಗೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅರ್ಧಕ್ಕೇ ಚಿತ್ರ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವುದು ಸೀನುಗೆ ಅತೀವ ನಿರಾಶೆ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೂ ಅಮ್ಮನ ಬೈಗುಳದ ಹೆದರಿಕೆಗೆ ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲದೆ ಮನೆಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸೀನುಗೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಭರವಸೆಯಿರುತ್ತಿತ್ತು—ಇನ್ನು ಕೆಲವೇ ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ದೀಪಾವಳಿ ಮತ್ತು ಕಾಳಿ ಪೂಜೆಯ ಹಬ್ಬಗಳು ಬರಲಿದ್ದು, ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಇಂತಹುದೇ ಬಯಲು ಚಿತ್ರದ ಪ್ರದರ್ಶನ ಖಂಡಿತ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಸಮಾಧಾನ ಅವನಲ್ಲಿತ್ತು.