ಸದಾಶಿವನಗರದ ವಿಶಾಲವಾದ, ಮರಗಳ ಸಾಲಿರುವ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಬಿಸಿಲು ಚುರುಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು. ಮೋಹನ್, ಕತ್ತಿನ ಮೇಲೆ ತೂಗಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಭಾರವಾದ ಉಪಕರಣಗಳ ಚೀಲವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಶರ್ಟಿನ ತೋಳಿನಿಂದ ಹಣೆ ಮೇಲಿನ ಬೆವರಿನ ಹನಿಗಳನ್ನು ಒರೆಸಿಕೊಂಡ. ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಚಿಕ್ಕಬಳ್ಳಾಪುರ ಪಕ್ಕದ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಬಂದವನಿಗೆ ಈ ನಗರದ ರಸ್ತೆಯ ರಭಸ, ಧೂಳು ಮತ್ತು ಸತತ ಓಡಾಟದ ಜೀವನ ರೂಢಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.

ಅಂದಿನ ಕೆಲಸ ಸದಾಶಿವನಗರದ ಹಳೆಯ ಮನೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಗೀಸರ್ ಅಳವಡಿಸುವುದು.

ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿದಾಗ, ನರೆತ ಗಂಟುಕೂದಲು, ಸರಳವಾದ ಹತ್ತಿ ಸೀರೆಯುಟ್ಟ ಹಿರಿಯಮ್ಮ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದರು.

"ಗೀಸರ್ ಹಾಕೋಕೆ ಬಂದಿದ್ದೀನಿ, ಅಮ್ಮಾ," ಎಂದ ಮೋಹನ್ ಗೌರವದಿಂದ.

"ಆಹಾ, ಬಾಪ್ಪಾ, ಒಳಗಡೆ ಬಾ," ಎಂದರು ಆಕೆ ಆದರದಿಂದ.

ಮೋಹನ್ ತನ್ನ ಏಣಿ ಮತ್ತು ಪರಿಕರಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಸ್ನಾನದ ಕೋಣೆಗೆ ತೆರಳಿದ. ಹಳೆಯ ಕಟ್ಟಡವಾದ್ದರಿಂದ ವಿದ್ಯುತ್ ತಂತಿಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿ, ಭಾರವಾದ ಗೀಸರ್ ಅನ್ನು ಗೋಡೆಗೆ ಕೂರಿಸಲು ಸಾಕಷ್ಟು ದೈಹಿಕ ಶ್ರಮ ಬೇಕಾಯಿತು.

ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಹಿರಿಯಮ್ಮ ಒಂದು ಲೋಟ ತಣ್ಣೀರನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿದ್ದರು. "ಮೊದಲು ಈ ನೀರು ಕುಡಿಯಪ್ಪಾ," ಎಂದರು.

ಮೋಹನ್ ನೀರನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲ ಗಂಟೆ ಬಾರಿಸಿತು. ಹಿರಿಯಮ್ಮ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಲು ಹೊರಟರು. ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಶಾಲೆಯ ಸಮವಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ಓಡುತ್ತಾ ಒಳಗೆ ಬಂದು, "ಅಜ್ಜಿ, ಹಸಿವಾಗ್ತಿದೆ!" ಎಂದು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕೂಗಿದ.

ಹಿರಿಯಮ್ಮ ನಕ್ಕು ಅವನ ತಲೆ ಸವರಿ, ಸ್ನಾನದ ಕೋಣೆಯತ್ತ ತಿರುಗಿ, "ಅಲ್ಲಪ್ಪಾ, ಸಮಯ ಒಂದೂವರೆ ದಾಟಿದೆ. ನಿನ್ನ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟ ಆಯ್ತಾ?" ಎಂದು ಮೋಹನ್‌ನನ್ನು ಕೇಳಿದರು.

"ಇಲ್ಲ ಅಮ್ಮಾ... ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಹೊರಗಡೆ ಇನ್ನೆರಡು ಕೆಲಸ ಇದೆ, ಆಮೇಲೆ ತಿಂತೀನಿ," ಎಂದ.

"ಆಮೇಲೆಯೇ? ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲದೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಾರದು. ಬಾ, ಇಬ್ಬರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡಿ," ಎಂದು ಆಜ್ಞಾಪಿಸುವಂತೆ ಅಡುಗೆಮನೆಯತ್ತ ನಡೆದರು.

ಮೋಹನ್ ಕೈಗಳನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿ ತೊಳೆದುಕೊಂಡು ಊಟದ ಮೇಜಿನಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ.

ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಇಬ್ಬರ ಮುಂದೆಯೂ ತಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟು, ಉಗಿ ಏಳುತ್ತಿದ್ದ ಮೃದುವಾದ ಬಿಸಿ ಬಿಳಿ ಅನ್ನವನ್ನು ಬಡಿಸಿದರು. ನಂತರ ಅದರ ಮೇಲೆ ಸಣ್ಣ ಈರುಳ್ಳಿ, ಆಲೂಗಡ್ಡೆ ಮತ್ತು ಬಟಾಣಿ ಹಾಕಿ ಘಮಘಮಿಸುವ ಸಾಂಬಾರನ್ನು ಎರೆದರು. ಆಮೇಲೆ ಸಣ್ಣ ಹಿತ್ತಾಳೆ ಸೌಟಿನಿಂದ ಬಿಸಿ ತುಪ್ಪವನ್ನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಸುರಿದರು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಿಲ್ಲಿಸದೆ, ಬಿಸಿಯಾದ ಹಪ್ಪಳ ತಂದು ತಟ್ಟೆಯಿಟ್ಟು, "ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿನ್ನಿ," ಎಂದರು.

ಹಿರಿಯಮ್ಮ ತನ್ನ ಮೊಮ್ಮಗನಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಊಟ ಬಡಿಸುತ್ತಾ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಮುದ್ದಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಮೋಹನ್ ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ಅನ್ನವನ್ನು ಕಲಸಿ ಉಣ್ಣಲು ಶುರುಮಾಡಿದ. ಆ ಸಾಂಬಾರಿನ ಹದವಾದ ಖಾರ, ತುಪ್ಪದ ಘಮ ಹಾಗೂ ಆಕೆ ಮೊಮ್ಮಗನೊಂದಿಗೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅಕ್ಕರೆ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ಅವನನ್ನು ಕಾಲೇಜು ದಿನಗಳ ನೆನಪಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದವು. ಚಿಕ್ಕಬಳ್ಳಾಪುರದಲ್ಲಿ ಐಟಿಐ ಕಾಲೇಜಿನಿಂದ ಮುಗಿಸಿ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ, ತಾಯಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು 'ಇನ್ನೊಂದಿಷ್ಟು ಉಣ್ಣಪ್ಪಾ' ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಕ್ಷಣಗಳು ಕಣ್ಣುಮುಂದೆ ಸುಳಿದವು.

ಆ ಅಕ್ಕರೆಯ ವಾತಾವರಣಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ರುಚಿಗೆ ಅವನಿಗೆ ಅರಿಯದಂತೆಯೇ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿ ಬಂತು. ಮುಖವನ್ನು ಆಕೆಯತ್ತ ತಿರುಗಿಸದೆ, ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣದಂತೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಊಟವನ್ನು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ತಿಂದ.

ಊಟ ಮುಗಿಸಿ, ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ತಾನೇ ತೊಳೆದಿಟ್ಟು, ಮತ್ತೆ ಸ್ನಾನದ ಕೋಣೆಗೆ ಹೋಗಿ ಗೀಸರ್ ಜೋಡಣೆಯನ್ನು ಸುಸೂತ್ರವಾಗಿ ಮುಗಿಸಿದ.

ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ಚೀಲಕ್ಕಿಟ್ಟು ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಬಂದಾಗ, ಹಿರಿಯಮ್ಮ ನಿಗದಿತ ಕೂಲಿಯನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಮೋಹನ್ ಹಣವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಕೈಜೋಡಿಸಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದ. "ತುಂಬಾ ಧನ್ಯವಾದ ಅಮ್ಮಾ," ಎಂದು ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೇಳಿ ಹೊರಬಂದ.

ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟ ಮೋಹನ್, ಸಂಜೆಯ ವೇಳೆಗೆ ದಿನದ ಉಳಿದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಮುಗಿಸಿದ. ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಮಲ್ಲೇಶ್ವರಂ ಅಂಗಡಿಗೆ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ತಲುಪಿಸಿ ಹೊರಬಂದಾಗ, ಸದಾಶಿವನಗರದ ಆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಅಕ್ಕರೆಯೂ, ತಾಯಿಯ ನೆನಪೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಾಂದ್ರವಾಗಿ ಉಳಿದಿದ್ದವು.

ಬಾಡಿಗೆ ಕೊಠಡಿಯತ್ತ ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಡುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕಬಳ್ಳಾಪುರಕ್ಕೆ ಹೊರಟಿದ್ದ ಕೆಎಸ್‌ಆರ್‌ಟಿಸಿ ಕೆಂಪು ಬಸ್ಸೊಂದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಅವನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತು.

ಮೋಹನ್ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಓಡಿಹೋಗಿ ಬಸ್ಸನ್ನೇರಿ ಕಿಟಕಿಯ ಪಕ್ಕದ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ. ಬಸ್ಸು ನಗರದ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ದಾಟಿ ಹೆದ್ದಾರಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ದೂರವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಹಸಿರು ಬೆಟ್ಟಗಳತ್ತ ನೋಡುತ್ತಾ, ತಾಯಿಯನ್ನು ಕಾಣುವ ತವಕದಲ್ಲಿ ಮೋಹನನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಕಿರುನಗೆ ಮೂಡಿತು.