ಮುಗಿಲಂಗಳದ ಬಿಸಿಗಾಳಿಯ ತೆರೆಗಳೇ ನಮ್ಮ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ. ವಿಶಾಲವಾದ ಆಟದ ಮೈದಾನ, ತಡೆಗೋಡೆಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಹಬ್ಬಿದ ಪಸಲೆಯ ಮರಸಿರಿ—ಎಲ್ಲವೂ ಮೇಲಿಂದ ನಮಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಕೆಳಗೆ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ನಂದಾದೀವಿಗೆಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಕೆಂಪುಮಣ್ಣಿನ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಕಿರಿಮಕ್ಕಳು ಸಾಲಾಗಿ ಧಾವಿಸಿ ಬರುತ್ತಾರೆ.

ನಂತರ ನಮಗೆ ಪರಿಚಿತವಾದ ಆ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ—ಸಣ್ಣಸಣ್ಣ ಬಟ್ಟಲುಗಳು, ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಪ್ಪಳ. ಬಿಸಿಬಿಸಿ ರೊಟ್ಟಿ, ಬೆಣ್ಣೆಯಂತೆ ಮೃದುವಾದ ಪೂರಿಗಳ ಘಮಲು ತಂಪಾದ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿಬರುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಬಳಗ ಆಕಾಶದಲ್ಲೇ ಒಂದಾಗಿ ಸುಳಿಯಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ.

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಕಾಯಕ ಸರಳ: ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದ ಅಥವಾ ಯಾರ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಬೀಳದ ತಿನಿಸನ್ನು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಚಿಮ್ಮಿ ಎತ್ತುವುದು. ಆದರೆ ಇಂದಿನ ಕಥೆಯೇ ಬೇರೆ. ಕೆಳಗಿನ ಸಣ್ಣ ಮಾನವರು ತಮ್ಮ ಊಟದ ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿನೋದಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ಅಂಗಳದ ಮೂಲೆಮೂಲೆಗಳಿಂದ ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ರೊಟ್ಟಿ, ಪೂರಿಗಳ ಕೊನೆಯ ತುಕಡಿಗಳನ್ನು ಸಣ್ಣ ಉಂಡೆಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಲತ್ತ ತೂರಿ ಎಸೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಆಹಾರ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲುವುದೆಂದರೆ ನಮಗದು ಸಾಹಸದ ಆಟ! ಅದು ನನ್ನ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಬಳಗದ ಹಕ್ಕಿಗಳ ನಡುವಿನ ಚುರುಕಿನ ಸ್ಪರ್ಧೆ. ನಾನು ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಮಡಚಿ ಕೆಳಕ್ಕೆ ಧುಮುಕುತ್ತೇನೆ. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರುತ್ತಿದ್ದ ಹೊಂಬಣ್ಣದ ಪೂರಿಯೊಂದನ್ನು ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು, ನನ್ನ ಬಳಗದ ಇನ್ನೊಂದು ಹಕ್ಕಿಗಿಂತ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮುಂಚಿತವಾಗಿಯೇ ಕಾಲು ಚಾಚಿ ಗಾಳಿಯಲ್ಲೇ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಅದನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ತಿನ್ನದೆ, ಗಿಡಮರಗಳ ಸಂದಿಯಲ್ಲಿರುವ ನನ್ನ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಭದ್ರವಾಗಿಟ್ಟು ಮತ್ತೆ ಗಾಳಿಯಲೆಗೆ ಮರಳುತ್ತೇನೆ.

ಇದು ಸಣ್ಣ ಆಟವಷ್ಟೇ. ಆದರೆ ಇಂದಿನ ಅಸಲಿ ಸಾಹಸವಿನ್ನೂ ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬಳಗದ ಇನ್ನೊಂದು ಬಲಿಷ್ಠ ಹಕ್ಕಿ ಕೆಳಗಿನ ಕಲ್ಲಿನ ಆಸನದ ಮೇಲಿದ್ದ ಬಟ್ಟೆಯ ಚೀಲವನ್ನೇ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಮುಗಿಲತ್ತ ಧಾವಿಸುತ್ತದೆ! ಆದರೆ ಗಾಳಿಯ ಸೆಳೆತಕ್ಕೆ ಆ ಚೀಲದ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಒಳಗಿದ್ದ ತಿನಿಸುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಬಾನಿನಲ್ಲಿ ಮಳೆಯಂತೆ ಸಿಡಿಯುತ್ತವೆ! ಚಪಾತಿ, ರೊಟ್ಟಿಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಮನುಷ್ಯರ ಇತರ ತಿನಿಸುಗಳೂ ಕೆಳಗೆ ತೂರಿಬೀಳುತ್ತವೆ. ಒಣ ಚೀಲ ನಮಗೆ ನಿರುಪಯೋಗಿ ಎಂದು ತಿಳಿದು ನನ್ನ ಸಂಗಾತಿ ಅದನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಜಾರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮುಗಿಲಿನಿಂದ ಧುಮುಕುತ್ತಿದ್ದ ಚಪಾತಿಗಳ ನಡುವೆ ನಾನು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿದ್ದ ರೊಟ್ಟಿಯ ದೊಡ್ಡ ತುಂಡೊಂದನ್ನು ಕಾಲು ಚಾಚಿ ಹಾರಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತೇನೆ. ಆಕಾಶದಲ್ಲೇ ಸುರಿದ ಆ ಆಹಾರದ ಮಳೆ ನಮ್ಮ ದಿನದ ಮಹಾ ಸಂಭ್ರಮ!

ಆದರೆ ಈ ಗೆಲುವಿಗೆ ನಾವು ತೆರಬೇಕಾದ ಬೆಲೆ ಬೇರೆಯೇ ಇತ್ತು.

ಬಾನಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಶೂರರಾದರೂ, ದಟ್ಟ ಕೊಂಬೆಗಳ ನಡುವೆ ಕಪ್ಪು ಕಾಗೆಗಳದ್ದೇ ದರ್ಬಾರು. ಸಿಕ್ಕ ರೊಟ್ಟಿಯನ್ನು ಸವಿಯಲು ನಾನು ಮರದ ಕೊಂಬೆಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಮೂರು ಕಾಗೆಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದು ಅರಚುತ್ತಾ ನನ್ನ ಬಾಲದ ಗರಿಗಳನ್ನು ಜಗ್ಗತೊಡಗಿದವು. ಅವುಗಳ ಸತತ ಕಿರಿಕಿರಿಯಿಂದ ಬೇಸತ್ತು, ನಾನು ಆ ರೊಟ್ಟಿಯನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಜಾರಿಸಿ ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಹಾರಿದೆ.

ನೀರಿನ ನಲ್ಲಿಗಳ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಕೆಲ ಹುಡುಗರು ಸಣ್ಣ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎಸೆದು ನಮ್ಮನ್ನು ಆಟವಾಡಿಸಲು ನೋಡಿದರು. ನಾನು ಧುಮುಕಿದರೂ, ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅದು ಆಹಾರವಲ್ಲ, ಗಟ್ಟಿ ಕಲ್ಲು ಎಂದು ಕಂಡುಹಿಡಿದು, ಬಾಲದ ಸಣ್ಣ ಚಲನೆಯಿಂದ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ತೇಲಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡೆ.

ಆ ಕಲ್ಲಿನ ಚಳಕವನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ, ನಾನು ಮತ್ತೆ ಆಕಾಶದ ನೆತ್ತಿಗೇರಿ ತೇಲತೊಡಗುತ್ತೇನೆ. ತೀಕ್ಷ್ಣ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕೆಳಗಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಚಲನೆಯನ್ನೂ ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ, ನನ್ನ ಮುಂದಿನ ಬೇಟೆಗಾಗಿ ಸಂಚು ಹೂಡುತ್ತಾ, ದಣಿವರಿಯದ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಚಾಚಿ ಹೊಸದೊಂದು ಕಸಿತಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ.

ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ, ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ನನ್ನ ಕಳ್ಳತನ ನೋಡಿದ ಮೇಲೂ ನನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲವೇ? ಹೇಳಿ!