ನ್ಯಾಷನಲ್ ಕಾಲೇಜ್ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪ್‌ನಲ್ಲಿ ಬಿಎಂಟಿಸಿ ಬಸ್‌ಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದ ರಘು, ರಸ್ತೆ ಬದಿಯ ಗಾಡಿಯ ಬಳಿ ಕಾಲೇಜು ಯುವಕ-ಯುವತಿಯರು ನಗುತ್ತಾ ಪಾನಿಪುರಿ ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅವನು ದಶಕಗಳ ಹಿಂದಿನ ನೆನಪಿಗೆ ಜಾರಿದನು. ಆ ಯುವಕರು ಯಾವುದೇ ಯೋಚನೆಯಿಲ್ಲದೆ ಐವತ್ತು ರೂಪಾಯಿಯ ನೋಟನ್ನು ಪಾನಿಪುರಿ ಅಣ್ಣನಿಗೆ ನೀಡುವುದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಒಂಬತ್ತನೇ ವಯಸ್ಸಿನ ನೆನಪು ಮರುಕಳಿಸಿತು.

ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಪುಟ್ಟ, ಹಗುರವಾದ ಅಲ್ಯೂಮಿನಿಯಂ ನಾಣ್ಯವೇ ಅವನ ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚವಾಗಿತ್ತು.

ಶಾಲೆಯ ಕೊನೆಯ ಗಂಟೆ ಬಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಮಕ್ಕಳ ದಂಡು ಶಾಲೆಯ ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಗೋಡೆಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಸಾಲಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ ತಿಂಡಿ ಗಾಡಿಗಳತ್ತ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಲವರು ೫ ಪೈಸೆಗೆ ಆರೆಂಜ್ ಟಾಫಿ ಅಥವಾ ಹುಣಸೆಹಣ್ಣಿನ ಲಾಲಿಪಾಪ್ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಎರಡು ರಂಧ್ರಗಳಿದ್ದು ದಾರ ಪೋಣಿಸಿ ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ವೇಗವಾಗಿ ತಿರುಗಿಸಬಹುದಾದ ಬಿಳಿ ಮಿಂಟ್ ಮಿಠಾಯಿ ಅಥವಾ ೨೦ ಪೈಸೆಗೆ ೪ ಮಿಂಟ್ ಇರುವ ‘ಬಿಪಿ/ಎನ್‌ಪಿ’ ಚ್ಯೂಯಿಂಗ್ ಗಮ್ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವರು ೨೫ ಪೈಸೆಯ ಆ ಪುಟ್ಟ ನಾಣ್ಯ ನೀಡಿ, ಕ್ರಿಕೆಟ್‌ ಆಟಗಾರರ ಚಿತ್ರಗಳು ಹಾಗೂ ವಿವರಗಳಿರುವ ಮಡಚಿದ ಚೀಟಿ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಅತ್ಯಂತ ಜನಪ್ರಿಯ ‘ಬಿಗ್ ಫನ್’ ಬಬಲ್ ಗಮ್ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು—ಅದರ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವುದು ಅಂದಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಗೇಲಾಗಿತ್ತು.

ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ಪಾನಿಪುರಿ ಗಾಡಿಯ ವ್ಯಾಪಾರಿ ೧೦ ಪೈಸೆಗೆ ಒಂದು ಪಾನಿಪುರಿ ಮಾರುತ್ತಿದ್ದನು, ಅದು ಹಲವು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ನೆಚ್ಚಿನ ತಿಂಡಿಯಾಗಿತ್ತು. ರಘುವಿನ ಬಳಿ ಇಡೀ ವಾರಕ್ಕೆಂದೇ ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ೫ ಅಥವಾ ೧೦ ಪೈಸೆ, ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಆ ೨೫ ಪೈಸೆಯ ನಾಣ್ಯ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ, ಅವನು ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಹಣವನ್ನು ಅಳೆಯುತ್ತಾ ಅತ್ಯಂತ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ತಿಂಡಿ ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತು. ಈ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಿಂದಾಗಿ ಅವನು ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ದಿನ ಕೇವಲ ಒಂದೇ ಒಂದು ಪಾನಿಪುರಿ ತಿನ್ನಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಒಂದು ಪಾನಿಪುರಿಯ ಕಟು-ಖಾರದ ರುಚಿ ಅವನಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಬೇಕು ಎನಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಾ ಪಾನಿಪುರಿ ತಿನ್ನುವುದು ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದೇ ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ ಆ ದಿನಚರಿ ಬದಲಾಯಿತು. ಶಾಲೆ ಬಿಟ್ಟಾಗ ಹೊರಬಂದ ರಘುವಿಗೆ, ಮುಖ್ಯ ಗೇಟ್‌ನ ಹೊರಗಡೆಯೇ ತನ್ನ ತಂದೆ ಬೆಳ್ಳಿ ಬಣ್ಣದ ಸ್ಕೂಟರ್‌ನಲ್ಲಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಣಿಸಿತು.

"ಬನ್ನಿ, ಹತ್ತಿ," ಎಂದು ತಂದೆ ಸ್ಕೂಟರ್‌ನ್ನು ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡುತ್ತಾ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕರು. ಅಣ್ಣನ ಜೊತೆ ಸ್ಕೂಟರ್‌ನ ಹಿಂದಿನ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ತಂದೆಯ ಸೊಂಟವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿ ಹಿಡಿಯುವುದು ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಶಾಲೆಯ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಅದೇ ನಾಲ್ಕು ಚಕ್ರದ ತಳ್ಳುವ ಗಾಡಿಯ ಪಾನಿಪುರಿ ಅಣ್ಣನ ಬಳಿ ತಂದೆ ಸ್ಕೂಟರ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, "ನಿಮಗೆ ಪಾನಿಪುರಿ ತಿನ್ನಬೇಕೇ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.

ಇಬ್ಬರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಹೌದೆಂದು ತಲೆಯಾಡಿಸಿದರು.

ಕೆಂಪು ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದ ದೊಡ್ಡ ಹಿತ್ತಾಳೆ ಪಾತ್ರೆಯಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ಆ ಪಾನಿಪುರಿ ಅಣ್ಣ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಒಣಗಿದ ಎಲೆಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ಒಂದೊಂದು ದೊನ್ನೆಯನ್ನು ನೀಡಿದನು. ರಘು ತನ್ನ ಎಂದಿನ ಅಭ್ಯಾಸದಂತೆ ಆ ಒಂದು ಪಾನಿಪುರಿಯನ್ನು ತಿಂದು, ಮುಗಿಯಿತೆಂದು ಭಾವಿಸಿದನು.

ಆದರೆ ಪಾನಿಪುರಿ ಅಣ್ಣ ತಕ್ಷಣವೇ ಅದೇ ದೊನ್ನೆಗೆ ಎರಡನೇ ಪಾನಿಪುರಿಯನ್ನು ಹಾಕಿದನು. ನಂತರ ಮೂರನೆಯದು...

ಮೂರನೇ ಪಾನಿಪುರಿ ನಾಲಗೆಯ ಮೇಲೆ ಕರಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ರಘುವಿನ ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಹುಳಿ, ಖಾರ ಮತ್ತು ಸಿಹಿಯ ರಸದೌತಣವೇ ಹರಿಯಿತು. ಬಾಯಿ ಜಿವ್ ಎನ್ನುತ್ತಿತ್ತು, ಇನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೇನೋ ಎನಿಸುವಷ್ಟು ಖಾರದ ಝಳವಿತ್ತು, ಆದರೂ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪಾನಿಪುರಿ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅದನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ತಿನ್ನುವ ಹಂಬಲ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿತ್ತು!

ರಘು ತನ್ನ ತಂದೆಯತ್ತ ನೋಡುತ್ತಾ, ಯಾವ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಾದರೂ "ಸಾಕು ಇನ್ನು" ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು ಎಂದು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ ತಂದೆ ಸೊಂಟದ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಆ ಪಾನಿಪುರಿ ಅಣ್ಣ ಅವರ ದೊನ್ನೆಗಳನ್ನು ಒಂದರ ನಂತರ ಒಂದರಂತೆ ಭರ್ತಿ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾಲ್ಕು, ಐದು, ಆರು... ರಘು ಎಣಿಸುವುದನ್ನೇ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟನು. ತನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲೇ ಅವನು ಅಷ್ಟೊಂದು ಪಾನಿಪುರಿಗಳನ್ನು ತಿಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೈಬೆರಳುಗಳ ನಡುವೆ ಖಾರದ ನೀರು ಸೋರುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬುವವರೆಗೆ ತಿನ್ನುತ್ತಲೇ ಇದ್ದನು.

ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ದೊನ್ನೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಇಷ್ಟೊಂದು ಪಾನಿಪುರಿಗಳಿಗೆ ಖಂಡಿತ ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತದ ಹಣ—ಕನಿಷ್ಠ ಹತ್ತಾರು ರೂಪಾಯಿಗಳಾಗಬಹುದು ಎಂದು ರಘು ಅಂದುಕೊಂಡನು. ಆದರೆ ತಂದೆ ಜೇಬಿನಿಂದ ಒಂದು ಹೊಸ ಎರಡು ರೂಪಾಯಿಯ ನೋಟನ್ನು ತೆಗೆದು ಆ ಪಾನಿಪುರಿ ಅಣ್ಣನಿಗೆ ನೀಡಿ, ಉಳಿದ ಚಿಲ್ಲರೆಯನ್ನು ಜೇಬಿಗಿಳಿಸಿಕೊಂಡರು.

ಇಂದು, ಆ ಕಾಲೇಜು ಮಕ್ಕಳು ಯಾವುದೇ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲದೆ ಪಾನಿಪುರಿ ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದ ರಘುವಿನ ತುಟಿಗಳ ಮೇಲೆ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಮಂದಹಾಸ ಮೂಡಿತು.

ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಒಂಬತ್ತು ವರ್ಷದ ಬಾಲಕನಾಗಿದ್ದ—ಸ್ಕೂಟರ್‌ನಲ್ಲಿ ತಂದೆಯ ಸೊಂಟವನ್ನು ಅಪ್ಪಿ ಹಿಡಿದು, ಸಂಜೆಯ ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿಯನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುತ್ತಾ, ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಾ ಪಾನಿಪುರಿ ತಿಂದ ನೆಮ್ಮದಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿದ್ದ.

ಕಾಲ ಎಷ್ಟೇ ಬದಲಾಗಿದ್ದರೂ, ಅಂದು ತಂದೆ ಕೊಡಿಸಿದ ಆ ಔತಣ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಚಿಕ್ಕದಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ.