ಶಾಲಾ ಮೈದಾನದ ಧೂಳು ಇನ್ನೂ ತಣ್ಣಗಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಆ ನಲ್ವತ್ತು ನಿಮಿಷದ ಗೇಮ್ಸ್ ಪೀರಿಯಡ್‌ನ ಕಾವು ಏರಿತ್ತು. ಸೈನ್ಸ್ ಬ್ಲಾಕ್ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ಒಣಗಿದ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಮಣ್ಣಿನ ಜಾಗವೇ ಅವರ ಪಿಚ್.

ಎಂಟನೇ ತರಗತಿಯ ಬೆಸ್ಟ್ ಆಲ್ ರೌಂಡರ್‌ಗಳಾದ ಚೇತನ್ ಮತ್ತು ಪ್ರವೀಣ್ ಸೊಂಟದ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಟಾಸ್ ಮುಗಿಸಿ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ತಮ್ಮ ಟೀಮ್ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ರೋಹನ್ ಕಾತುರದಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ. ‘ಈಗ ನನ್ನ ಹೆಸರು ಕರೀತಾರೆ, ಇಲ್ಲಾ ಈಗ ಕರೀತಾರೆ’ ಎಂದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಹೆಸರು ಕರೆದಾಗಲೂ ಆಸೆಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಬ್ಯಾಟ್ಸ್‌ಮನ್‌ಗಳು, ಬೌಲರ್‌ಗಳು, ಫೀಲ್ಡರ್‌ಗಳು ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿ ಹೋದರು. ಕೊನೆಗೆ ಮೈದಾನದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದ್ದು ರೋಹನ್ ಮತ್ತು ಆಟವೆಂದರೆ ಆಸಕ್ತಿಯೇ ಇಲ್ಲದ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಹುಡುಗ.

ಚೇತನ್ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು, "ಸರಿ, ರೋಹನ್‌ನ ನನ್ನ ಟೀಮ್‌ಗೆ ಕೊಡು. ಅವನನ್ನು ಫೈನ್ ಲೆಗ್‌ನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸ್ತೀನಿ," ಅಂದ. ರೋಹನ್ ಸಣ್ಣ ಮುಗುಳುನಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಓಡೋಗಿ ತನ್ನ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಂತ.

ಪೀರಿಯಡ್ ಮುಗಿಯಲು ಕೊನೆಯ ಐದು ನಿಮಿಷವಿತ್ತು. ಚೇತನ್ ಟೀಮ್ ಗೆಲ್ಲಲು ಇನ್ನೊಂದೇ ವಿಕೆಟ್ ಬೇಕಿತ್ತು, ಎದುರಾಳಿ ಟೀಮ್‌ಗೆ ಮೂರು ರನ್ ಬೇಕಿತ್ತು. ಇನ್ನೇನು ಸ್ಕೂಲ್ ಬೆಲ್ ಹೊಡೆಯುವ ಸಮಯ.

ಪ್ರವೀಣ್ ಸಿಕ್ಸರ್ ಬಾರಿಸುವ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿದ್ದ. ಬೌಲರ್ ಶಾರ್ಟ್ ಬಾಲ್ ಎಸೆದಾಗ, ಪ್ರವೀಣ್ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಪುಲ್ ಶಾಟ್ ಹೊಡೆದ.

ಫಟಾಕ್!

ಬ್ಯಾಟ್‌ಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಸಿಗದ ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದ ಗಟ್ಟಿ ಕಾರ್ಕ್ ಬಾಲ್, ಆಕಾಶದೆತ್ತರಕ್ಕೆ ತೂರಿ ಹೋಯಿತು.

"ರೋಹನ್! ನಿಂದೇ ಬಾಲ್! ಕ್ಯಾಚ್ ಹಿಡಿ!" ಚೇತನ್ ಪಿಚ್‌ನಿಂದ ಗಂಟಲು ಹರಿಯುವಂತೆ ಕೂಗಿದ.

ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ತೂರಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಬಾಲ್ ಮೇಲೆ ರೋಹನ್ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟ. ಮೈದಾನದಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲರೂ ಆಟ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ನಿಂತರು. ರೋಹನ್ ಕಣ್ಣಿಮೆಯಿಕ್ಕದೆ ಬಾಲ್ ಬರುವ ದಿಕ್ಕನ್ನೇ ನೋಡಿದ. ಮೂರು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದೆ ಸರಿದು, ಎದೆಯ ಹತ್ತಿರ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿ, ಬಾಲ್ ಹಿಡಿಯಲು ಪಕ್ಕಾ ಫೀಲ್ಡರ್‌ನಂತೆ ತಯಾರಾಗಿ ನಿಂತ.

ಬಾಲ್ ವೇಗವಾಗಿ ಕೆಳಗೆ ಬಿತ್ತು. ಹತ್ತು ಅಡಿ... ಐದು ಅಡಿ... ಎರಡು ಅಡಿ...

ಆ ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಆ ಕೆಂಪು ಕಲ್ಲಿನಂತಹ ಬಾಲ್ ತನ್ನ ಬೆರಳುಗಳಿಗೆ ಬಡಿದು ಮೂಳೆ ಮುರಿಯುವ ದೃಶ್ಯ ರೋಹನ್ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಹಾದುಹೋಯಿತು. ಕೈಗೆ ತಗುಲುವ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ರೋಹನ್ ತಟ್ಟನೆ ಭಯದಿಂದ ಕೈಗಳನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿಸಿ ಹಿಂದೆ ಜಾರಿದ!

ಧಪ್!

ಬಾಲ್ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು, ರೋಹನ್ ಕಾಲುಗಳ ಮಧ್ಯದಿಂದ ವೇಗವಾಗಿ ಉರುಳಿ ಬೌಂಡರಿ ಲೈನ್ ದಾಟಿತು.

"ಫೋರ್! ಗೆದ್ವಿ!" ಎಂದು ಪ್ರವೀಣ್ ಟೀಮ್‌ನ ಹುಡುಗರು ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದರು. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪೀರಿಯಡ್ ಮುಗಿಯಿತೆಂದು ಶಾಲೆಯ ಬೆಲ್ ಸದ್ದು ಮಾಡಿತು.

ಎಲ್ಲಾ ಹುಡುಗರು ಮುಂದಿನ ಕ್ಲಾಸ್‌ಗೆ ತಡವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಬ್ಯಾಗ್ ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳಲು ಓಡಿದರು.

ರೋಹನ್ ತನ್ನ ಎರಡೂ ಕೈಬೆರಳುಗಳನ್ನು ಆಡಿಸಿ ನೋಡಿಕೊಂಡ. ಒಂದೇ ಒಂದು ನೋವಿಲ್ಲ, ಸಣ್ಣ ಗಾಯವೂ ಇಲ್ಲ. ‘ಅಬ್ಬಾ! ಒಳ್ಳೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದೆ, ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಇವತ್ತು ಬೆರಳು ಮುರಿದು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು,’ ಎಂದು ನೆನೆಸಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟ.

ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಖುಷಿಪಡುತ್ತಾ, ರೋಹನ್ ಮುಗುಳುನಗುತ್ತಾ ತನ್ನ ಬ್ಯಾಗ್ ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳಲು ಕ್ಲಾಸ್‌ರೂಮ್‌ನತ್ತ ಓಡಿದ.