1800ರ ದಶಕದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಮಾಸ್ಕೋದ ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕಿದ್ದ ಹಳ್ಳಿಗಳು ತೀರಾ ಕಳಪೆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದವು. ಅಂತಹ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಪಿಯೊತ್ರ್ ಗುಬೋನಿನ್ ಎಂಬ ಬಾಲಕನು ಜೀತದಾಳುಗಳ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದನು. ಅಂದಿನ ರೈತರ ಬದುಕು ಹೇಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ಜಮೀನ್ದಾರನಿಗೆ ಬಾಡಿಗೆ ಕಟ್ಟಲು ಒಂದಷ್ಟು ಸಣ್ಣ ಗೋಧಿ ಬೆಳೆದುಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು ಎನ್ನುವ ಹಂತದಲ್ಲಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದ ಕನಸು ಕಾಣುವುದು ಅವರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಪಿಯೊತ್ರ್ ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ಭಿನ್ನವಾಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಬೀಸುವ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುವ ಕಠಿಣ ಮತ್ತು ಶ್ರಮದಾಯಕ ಕೆಲಸವನ್ನು ಜನ್ಮಜಾತ ಕಲೆಯಂತೆ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡನು. ಕೇವಲ ಐದೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಒರಟು ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾವೀಣ್ಯತೆ ಪಡೆದನು. 17ನೇ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಅವನನ್ನು ಒಬ್ಬ 'ಮಾಸ್ಟರ್ ಮಿಲ್ ಬಿಲ್ಡರ್' ಬಳಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಲಾಯಿತು. ಆ ಗುರುವಿನ ಸಂಪರ್ಕಗಳು ಮತ್ತು ಗುತ್ತಿಗೆಗಳು ನಗರದ ಹೊಸ ಕಲ್ಲಿನ ಕಟ್ಟಡಗಳ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನೇ ರೂಪಿಸುವಂತಿದ್ದವು.

ಕಾಲಾನಂತರದಲ್ಲಿ ವಯಸ್ಸಿನಿಂದಾಗಿ ತನ್ನ ಗುರು ಅಶಕ್ತನಾದಾಗ, ಪಿಯೊತ್ರ್ ಕೇವಲ ಗುರುವಿನ ಉಪಕರಣಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಅವನ ಲೆಕ್ಕದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದನು. ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು, ನಗರದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಹಾಗೂ ಸೇನಾ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ತನ್ನ ಸಂಪರ್ಕ ಜಾಲವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡನು.

1848ರಲ್ಲಿ ಮಾಸ್ಕೋದಿಂದ ಬ್ರೆಸ್ಟ್‌ಗೆ ಹೊಸ ರಸ್ತೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಸರ್ಕಾರ ಆದೇಶಿಸಿತು. ಪಿಯೊತ್ರ್ ತನ್ನ ಸಾಮಾನ್ಯ ರೈತ ಹಿನ್ನೆಲೆಯ ಹೊರತಾಗಿಯೂ, ಆ ರಸ್ತೆಯ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಕಲ್ಲಿನ ರಚನೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವ ಹಕ್ಕನ್ನು ಗೆದ್ದುಕೊಂಡನು. ಅವನು ಕಾರ್ಮಿಕರ ತಂಡಗಳನ್ನು ಸಂಘಟಿಸಿದನು, ಕಲ್ಲುಕುಟಿಗರೊಂದಿಗೆ ಚೌಕಾಸಿ ಮಾಡಿದನು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಯೌವನದಿಂದಲೇ ಪರಿಚಿತವಿದ್ದ ಗಣಿಗಳಿಂದ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಸಾಗಿಸಿದನು.

1858ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಪಿಯೊತ್ರ್ ಹಿಂದೆಂದೂ ಕೇಳರಿಯದ ಸಾಹಸ ಮಾಡಿದ್ದನು. ಅಪಾರ ಹಣ ಪಾವತಿಸಿ ತನ್ನನ್ನು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಇಡೀ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಜೀತ ಪದ್ಧತಿಯಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿದನು. ತದನಂತರ ಮಾಸ್ಕೋ ಬಳಿ ಒಂದು ಕಲ್ಲಿನ ಗಿರಣಿಯನ್ನು ಖರೀದಿಸಿದನು. ನಗರದ ಇಂಜಿನಿಯರ್‌ಗಳು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಕಡೆಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ—ಅದು ಮಾಸ್ಕೋ ನದಿಯ ತೀರವಿರಲಿ ಅಥವಾ ಹೊಸ ಸೇತುವೆಗಳಿರಲಿ—ಅವನ ಕೆಲಸಗಾರರೇ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದರು.

ಆದರೆ ಪಿಯೊತ್ರ್ ಕೇವಲ ಕಲ್ಲಿನ ಕೆಲಸಗಾರನಾಗಿ ಉಳಿಯಲು ಬಯಸಲಿಲ್ಲ. ಕಬ್ಬಿಣದ ಹಳಿಗಳ ಮೇಲೆ ಉರುಳುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ರೈಲ್ವೆ ಯುಗವನ್ನು ಅವನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ರಷ್ಯಾದಾದ್ಯಂತ ರೈಲ್ವೆ ಯೋಜನೆಗಳು ಆರಂಭವಾದಾಗ, ಪಿಯೋತ್ರ್ ‌ಗೆ ಒಂದು ಸತ್ಯ ತಿಳಿಯಿತು: "ನಿಜವಾದ ಲಾಭ ಕೇವಲ ಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಆ ಹಳಿಗಳಿಗೆ ಕಲ್ಲನ್ನು ಪೂರೈಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿದೆ."

ಅವನು ತನ್ನ ಗಿರಣಿಗಳಿಂದ ಬಂದ ಲಾಭವನ್ನು ಮಾಸ್ಕೋ-ಕುರ್ಸ್ಕ್, ಒರಿಯೋಲ್-ವಿಟೆಬ್ಸ್ಕ್ ಮತ್ತು ಲೊಜೋವೋ-ಸೆವಾಸ್ಟೋಪೋಲ್‌ನಂತಹ ಪ್ರಮುಖ ರೈಲು ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ಹೂಡಿಕೆ ಮಾಡಿದನು. ಮುಂದೆ ಉಪ್ಪಿನ ಗುತ್ತಿಗೆ, ಕಲ್ಲಿದ್ದಲು, ಟ್ರಾಮ್ ಯೋಜನೆಗಳಿಗೂ ತನ್ನ ಉದ್ಯಮವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿದನು. ಕ್ರೈಮಿಯಾದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸುಂದರ ರೆಸಾರ್ಟ್ ಅನ್ನು ಕೂಡ ನಿರ್ಮಿಸಿದನು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸಾಧಿಸಿದರೂ, ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಉದ್ದನೆಯ ಕೋಟ್ ಮತ್ತು ಸರಳ ಟೋಪಿ ಧರಿಸುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಾಪಾರಿಯಂತೆಯೇ ಬದುಕಿದನು.

1870ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಿನ್ಸ್ ಮೆಸ್ಚರ್ಸ್ಕಿ ಪಿಯೊತ್ರ್ ಬಗ್ಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಹೀಗೆ ಬರೆದರು:

"ಯಾವುದೇ ಔಪಚಾರಿಕ ಶಿಕ್ಷಣವಿಲ್ಲದ ಮತ್ತು ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪೈಸೆ ಹಣವೂ ಇಲ್ಲದ ಒಬ್ಬ ಮಾಜಿ ಜೀತದಾಳು, ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮಿಲಿಯನೇರ್ ಆಗಿದ್ದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದು ಯಾರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ."

ಗುಬೋನಿನ್ ಬದುಕಿನ ರಹಸ್ಯ ಸರಳವಾಗಿತ್ತು: ಅವಕಾಶ ಕಂಡಾಗ ವೇಗವಾಗಿ ಕಾರ್ಯಪ್ರವೃತ್ತನಾಗುವುದು, ಶಕ್ತಿಯಿದ್ದಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಸಾಲ ಮಾಡುವುದು ಮತ್ತು ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದವರೆಗೆ ಬೆಳೆಯುವಾಗಲೂ ಒಬ್ಬ ರೈತನ ತಾಳ್ಮೆಯನ್ನು ಹಾಗೂ ವ್ಯಾಪಾರಿಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದಿರುವುದು.