ಬೆಲ್ಲದ ಅಚ್ಚು

ಶ್ರೀನಿವಾಸರಿಗೆ ಅರವತ್ತಮೂರು ವರ್ಷ ತುಂಬಿದಾಗ, ಆ ಹಳೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಜೆಗಳು ಅತಿಯಾಗಿ ಉದ್ದವೆನಿಸಲು ತೊಡಗಿದ್ದವು. ಮುಂಬೈನಲ್ಲಿದ್ದ ಮಗ ಕೆಲಸದ ನಡುವೆ ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಮಾತ್ರ ಫೋನ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ, ಮಗಳು ಭಾನುವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸವೆಂಬಂತೆ ಕರೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು, ಮತ್ತು ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಶಿಕ್ಷಕಿಯಾಗಿದ್ದ ಅವರ ಪತ್ನಿ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತದ ಮುಂಚೆ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುವುದು ಅಪರೂಪವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಶಾಂತ ಸಮಯವನ್ನು ಒಂಟಿಯಾಗಿಯೇ ಕಳೆಯಬೇಕಾದ ಶ್ರೀನಿವಾಸರು ತಮ್ಮ ಜಗಲಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಸಂಜೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹಾದುಹೋಗುವ ಸೈಕಲ್‌ಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ದೂರದ ದೇವಾಲಯದ ಗಂಟೆಯ ಸದ್ದನ್ನು ಆಲಿಸುತ್ತಾ ಕತ್ತಲಾಗುವುದನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು.

ಆಗಲೇ ಪಕ್ಕದ ಮನೆ ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಹೋದದ್ದು.

ಒಂದು ಮಂಗಳವಾರದ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಚಪ್ಪಲಿಗಳ ಹೊಸ ಸದ್ದು ಕಲ್ಲಿನ ಅಂಗಳವನ್ನು ದಾಟಿ ಬಂದಿತು. ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷದ ಪುಟ್ಟ ಅತಿಥಿಯೊಬ್ಬಳು ನೇರವಾಗಿ ಜಗಲಿಯ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿ ಬಂದಳು. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಡೆದ ಹಿಡಿಯಿದ್ದ ಹಳೆಯ ನೀಲಿ ಬಕೆಟ್ ಇತ್ತು.

"ನೋಡಿ," ಎಂದು ಆಕೆ ಬಕೆಟನ್ನು ಅವರ ಮೊಣಕಾಲಿಗೆ ತಗಲಿಸಿ ತೋರಿಸಿದಳು.

ಶ್ರೀನಿವಾಸರು ತಮ್ಮ ಓದಿನ ಕನ್ನಡಕವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಒಳಗೆ ನೋಡಿದರು. ಅದರೊಳಗೆ ಮೂರು ಬೂದು ಬಣ್ಣದ ಕಲ್ಲುಗಳು, ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿದ ಬಾಟಲ್ ಮುಚ್ಚಳ, ಕಾಗೆ ಗರಿ ಮತ್ತು ಒಣಗಿದ ಎಲೆಯೊಂದಿತ್ತು.

"ತುಂಬಾ ಚಂದವಿದೆ," ಎಂದರು ಶ್ರೀನಿವಾಸರು. "ಈ ಎಲೆ ಎಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿತು?"

"ಗೇಟ್ ಕೆಳಗೆ," ಎಂದಳು ಆಕೆ, ತಂಪಾದ ಕೆಂಪು ಸಿಮೆಂಟ್ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕಾಲು ಮಡಚಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ.

ಶ್ರೀನಿವಾಸರು ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸ್ಟೀಲ್ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಹುರಿದ ಕಡಲೆಕಾಯಿ ತಂದು ಹಂಚಿಕೊಂಡರು. ಇಬ್ಬರೂ ಕಡಲೆಕಾಯಿ ಸಿಪ್ಪೆ ಬಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆಕೆ ಜಗಲಿಯ ಕಟಾಂಜನಕ್ಕೆ ಗಲ್ಲ ಊರಿ ಚಂದ್ರ ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು.

"ಅಪ್ಪ ತುಂಬಾ ಎತ್ತರ ಇದ್ದಾರೆ," ಎಂದು ಕಡಲೆಕಾಯಿ ಜಗಿಯುತ್ತಾ ಗೊಣಗಿದಳು. "ಅವರ ತಲೆ ಸೀಲಿಂಗ್ ಫ್ಯಾನ್‌ಗೇ ತಾಗುತ್ತೆ. ಆದ್ರೆ ನನ್ನ ಬಕೆಟ್‌ಗೆ ಆ ಚಂದ್ರನನ್ನು ಕೊಂಚ ಕೆಳಗೆ ಎಳೆದು ಕೊಡಿ ಅಂದರೆ, ಕೈ ಎಟುಕುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತಾರೆ. ಅಪ್ಪ ಸೋಮಾರಿ ಅನ್ಸುತ್ತೆ."

ಶ್ರೀನಿವಾಸರು ಮುಗುಳುನಕ್ಕರು, ಆಕೆಯ ಮುದ್ದಾದ ಮಾತುಗಳು ಅವರಿಗೆ ಮುದ ನೀಡಿದ್ದವು; ಆಕೆಯ ತಂದೆಯ ಸೋಮಾರಿತನವನ್ನು ಅವರು ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರ ವಿಚಾರವೆಂಬಂತೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು.

ಸರಿಯಾಗಿ ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ, ಆಕೆಯ ತಾಯಿ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಗೋಡೆಯ ಆಚೆಯಿಂದ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಬಂದಳು.

ಜಗಲಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಆಕೆಗೆ ಸಮಾಧಾನವಾಯಿತು. "ಅನಘಾ, ಇಲ್ಲಿದ್ದೀಯಾ! ಅಪ್ಪ ಈಗಷ್ಟೇ ಮನೆಗೆ ಬರ್ತಾರೆ, ಐದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ವಾಪಸ್ ಬಾ."

ಬೀದಿ ದೀಪಗಳು ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಶ್ರೀನಿವಾಸರು ಆಕೆಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬೆಲ್ಲದ ಅಚ್ಚನ್ನು ಇಟ್ಟರು—ದಿನದ ಕೊನೆಯು ಯಾವಾಗಲೂ ಸಿಹಿಯಿಂದಲೇ ಮುಗಿಯಬೇಕು ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದ ಅವರ ಅಜ್ಜಿಯಿಂದ ಬಂದ ಅಭ್ಯಾಸವದು.

ಆ ಸಣ್ಣ ಬೆಲ್ಲದ ತುಂಡು ಅನಘಾಳಿಗೆ ಸಂಜೆಯ ಬಹುಮಾನವಾಯಿತು. ಪ್ರತಿ ಸಂಜೆ ಮುಸ್ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಆಕೆ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಳಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು, ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಯೋಚನೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧಳಾಗಿ.

ತೇವದ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಸಾಲಾಗಿ ಹೊರಟಿದ್ದ ಕಪ್ಪು ಇರುವೆಗಳತ್ತ ಬೆರಳು ಮಾಡಿ, ಆಕೆ ದೊಡ್ಡ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಅವರತ್ತ ನೋಡಿದಳು. "ತಾತಾ, ನೀನು ಬೆಲ್ಲವನ್ನು ಒಳಗೆ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಇಡಬೇಕು," ಎಂದು ಆಕೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಎಚ್ಚರಿಸಿದಳು. "ನಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿರ ಇರುವೆಗಳೆಲ್ಲ ಗುಂಪು ಸೇರುತ್ತಿವೆ. ಅವು ಅದನ್ನು ಕದಿಯಲು ಏನೋ ಉಪಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ, ಆದ್ರೆ ಅವುಗಳ ಹತ್ತಿರ ಚೀಲ ಇಲ್ಲ”.

ಶ್ರೀನಿವಾಸರು ಮುಂಭಾಗಕ್ಕೆ ಬಾಗಿ, ಕೈಗಳನ್ನು ಮಡಿಲಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಆಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಮ್ಮೆ ಕಡು ನೇರಳೆ ಬಣ್ಣದ ಮಳೆಮೋಡ ಬಂದಾಗ, ಆಕೆ ಇಪ್ಪತ್ತು ನಿಮಿಷಗಳ ಕಾಲ ಕಣ್ಣು ಕಿರಿದುಗೊಳಿಸಿ ಆಕಾಶವನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು, ಅದಕ್ಕೆ ಬಾಲ ಸಿಗದೆ ಕೋಪ ಬಂದಿತ್ತು. ಅದು ತಲೆಕೆಳಗಾದ ಆನೆಯಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಹಾಗಿದ್ದ ಮೇಲೆ ಬಾಲ ಎಲ್ಲೋ ಇರಲೇಬೇಕಿತ್ತಲ್ಲವೇ?

"ತಾತಾ," ಎಂದು ಒಂದು ಸಂಜೆ ನೆಲದ ಬಿರುಕಿನಲ್ಲಿ ಬೆರಳು ತೂರಿಸುತ್ತಾ ಕೇಳಿದಳು, "ನೀನು ಚಿಕ್ಕವನಿದ್ದಾಗ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ?"

ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿಂದ ಕಥೆಗಳ ಸರಮಾಲೆ ಆರಂಭವಾಯಿತು.

ಅವರು ಆಕೆಗೆ ಮಾವಿನ ಮರ ಹತ್ತುವುದು, ಗಾಯಗೊಂಡ ಮೊಣಕಾಲುಗಳು ಮತ್ತು ಬೆರಳುಗಳಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಅಂಟು-ಹಾಲುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದರು. ಮಳೆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಕಾಗದದ ದೋಣಿ ತೇಲಿಬಿಡುವುದರ ಬಗ್ಗೆ, ಮತ್ತು ಮೋಡಗಳಲ್ಲಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುವಂತೆ ಪಟ ಹಾರಿಸುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಆದರೆ ಆಕೆಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಇಷ್ಟವಾದದ್ದು ನೆರೆಯವರ ಮರದಿಂದ ಹುಣಸೇಕಾಯಿ ಕದ್ದ ಕಥೆ.

"ಒಂದು ಕಾದ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ," ಶ್ರೀನಿವಾಸರು ರಹಸ್ಯದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದರು, "ನಾನು ಗೋಡೆ ಹತ್ತಿ ಜೇಬುಗಳು ಬಿಗಿಯಾಗುವಷ್ಟು ಹುಣಸೇಕಾಯಿ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿ ಬೆನ್ನಿನ ಹಿಂದೆ ಕೈ ಕಟ್ಟಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ತಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಜೇಬುಗಳನ್ನು ಖಾಲಿ ಮಾಡಿಸಿ, ನೆರೆಮನೆಯ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಾಪಸ್ ಕೊಟ್ಟು ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳು ಎಂದರು."

ಅನಘಾಳ ಹುಬ್ಬುಗಳು ಗಂಟಾದವು. ಶ್ರೀನಿವಾಸರ ಅಜ್ಜಿ ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸ ಆಕೆಗೆ ಕೊಂಚವೂ ಇಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ ಆಕೆ ಮುಖ ಸಣ್ಣದು ಮಾಡಿದಳು.

"ಆದರೆ ಆ ನೆರೆಮನೆಯ ಅಜ್ಜಿ ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯವರು," ಶ್ರೀನಿವಾಸರು ಮುಗುಳುನಗುತ್ತಾ ಮುಂದುವರಿಸಿದರು. "ಅವರು ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ, ಆ ಹುಣಸೇಕಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಧದಷ್ಟನ್ನು ನನ್ನ ಜೇಬಿಗೇ ವಾಪಸ್ ಹಾಕಿ, 'ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಬೇಕಿದ್ದಾಗ ಕದಿಯಬೇಡ, ನೇರವಾಗಿ ಬಂದು ಕೇಳು' ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದರು."ಅನಘಾಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣ ಬೆಳಕು ಮೂಡಿತು.

ಆಕೆ ಮಗುಚಿದ್ದ ಮುಖವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, "ಆ ಅಜ್ಜಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯವರು," ಎಂದಳು. ಶ್ರೀನಿವಾಸರು ಮುಗುಳುನಕ್ಕರು. "ಅದು ನಿಜ," ಎಂದರು.

ಅವರು ಆಕೆಗೆ ಸಣ್ಣ ಬೆಲ್ಲದ ತುಂಡನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಅನಘಾ ಧನ್ಯವಾದವನ್ನೂ ಹೇಳದೆ ಅದನ್ನು ಪಡೆದು, ಅಳಿಲಿನಂತೆ ಮೆಲ್ಲುತ್ತಾ, ಖಾಲಿ ರಸ್ತೆಯತ್ತ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟಳು.

ಆದರೆ ಮಳೆಗಾಲ ಬಂದಾಗ ಈ ಸಂಪ್ರದಾಯಕ್ಕೆ ತಡೆಯುಂಟಾಯಿತು. ಒಂದು ಮಳೆಗಾಲದ ಸಂಜೆ, ಅನಘಾ ತನ್ನ ನೀಲಿ ಬಕೆಟ್ ಇಲ್ಲದೆ ಮೆಲ್ಲನೆ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿ ಬಂದಳು. ಆಕೆ ಅವರ ಬೆತ್ತದ ಕುರ್ಚಿಯ ಬಳಿ ಕುಳಿತು, ಗಲ್ಲವನ್ನು ಕೈಯಿಂದ ಉಜ್ಜಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಹೆಗಲು ತಗ್ಗಿಸಿ ಕುಳಿತಳು. ಓಣಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ಆಕೆ ಬರೆದ ಮನೆ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿ ನಕ್ಕು, ಗೋಡೆಗಳು ವಕ್ರವಾಗಿವೆ, ಛಾವಣಿ ಜಾರಿಬೀಳುತ್ತಿದೆ ಎಂದಿದ್ದ.

ಶ್ರೀನಿವಾಸರು ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆಹನಿಗಳನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.

"ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿಯ ಬಳಿ ಒಂದು ಮಣ್ಣಿನ ಮಡಕೆಯಿತ್ತು," ಎಂದರು ಶ್ರೀನಿವಾಸರು ಮೃದು ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ಮಾಡಿನ ಮೇಲೆ ಬೀಳುವ ಮಳೆಯ ಸದ್ದಿನ ನಡುವೆ. "ಅದನ್ನು ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಕುಂಬಾರ ಮಾಡಿದ್ದ, ಹಾಗಾಗಿ ಒಂದು ಬದಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಜಜ್ಜಿ, ವಾಲಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಸಂತೆಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಯಾರೂ ಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ, ಹಾಗಾಗಿ ಅಜ್ಜಿ ಅದನ್ನು ಒಂದು ಪೈಸೆಗೆ ತಂದಿದ್ದರು."

ಅನಘಾಳ ಕಾಲುಗಳು ಕುರ್ಚಿಯ ಕಾಲಿಗೆ ಒದೆಯುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದವು. ಆಕೆ ಆಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

"ಆಕೆ ಅದನ್ನು ಅಂಗಳದ ತೀರಾ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಬಿಳಿ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಗಿಡ ನೆಟ್ಟಳು," ಶ್ರೀನಿವಾಸರು ಮುಂದುವರಿಸಿದರು. "ಮಡಕೆಯು ಒಂದು ಬದಿಗೆ ತುಂಬಾ ಬಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಹೂವುಗಳು ನೆಟ್ಟಗೆ ಬೆಳೆಯಲಿಲ್ಲ. ಅವು ಆ ಜಜ್ಜಿದ ತುದಿಯಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಹರಿದುಬಂದು, ನೆಲಕ್ಕೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಅಲೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದವು. ಅದು ನೆಟ್ಟಗಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಮಡಕೆಗಳಿಗಿಂತ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು."

ಅವರು ಆಕೆಯ ಕುರ್ಚಿಯ ಮರದ ತೋಳಿನ ಮೇಲೆ ಸಣ್ಣ ಬೆಲ್ಲದ ತುಂಡನ್ನು ಇಟ್ಟರು. ಅನಘಾ ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಮೌನವಾಗಿ ಜಗಿದಳು, ಕೆನ್ನೆಗಳು ಉಬ್ಬಿಕೊಂಡವು.

ಕೊನೆಗೆ ನುಂಗಿದಳು. ಆಕೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳು ಹೊಳೆದವು, ಆ ಬೇಸರ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮಾಯವಾಗಿತ್ತು. ಆಕೆ ತನ್ನ ಬೆಲ್ಲ ಮೆತ್ತಿದ್ದ ಕೈಯನ್ನು ಲಂಗಕ್ಕೆ ಒರೆಸಿಕೊಂಡು, ಎದ್ದು ನಿಂತು, "ಆ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಏನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ನನ್ನ ಮನೆ ಜಾರುವ ಮಾಡಿನಿಂದ ಹೂವುಗಳು ಕೆಳಗೆ ಹರಿದುಬರುತ್ತವೆ!" ಎಂದಳು.

ಸರಿಯಾಗಿ ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ, ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯಿಂದ ಆಕೆಯ ತಾಯಿಯ ಧ್ವನಿ ಮಳೆಯ ನಡುವೆ ಆಕೆಯ ಹೆಸರನ್ನು ಕೂಗುತ್ತಾ ಕೇಳಿಸಿತು.

ಏನನ್ನೂ ಹೇಳದೆ, ಆಕೆ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಓಡಿಹೋದಳು, ಆಕೆಯ ಚಪ್ಪಲಿಗಳು ನೇರವಾಗಿ ಕೆಸರು ಗುಂಡಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಹಾರಿದವು.

ಮುಸ್ಸಂಜೆಯು ಕಡು ನೀಲಿ ರಾತ್ರಿಯಾದಂತೆ ಶ್ರೀನಿವಾಸರು ಜಗಲಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದರು, ಒದ್ದೆ ಮಣ್ಣು ಮತ್ತು ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಸುವಾಸನೆ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿತ್ತು. ಅವರು ಎದ್ದು ನಿಂತರು, ಬಿಗಿಯಾದ ಮೊಣಕಾಲುಗಳನ್ನು ಸಡಿಲಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡರು, ಈಗ ಅವರಿಗೆ ಗಡಿಯಾರವನ್ನು ನೋಡುವ ಅಗತ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ.

ಮುಂಭಾಗದ ಗೇಟ್ ಸದ್ದು ಮಾಡಿತು. ಅವರ ಪತ್ನಿ ಒದ್ದೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಛತ್ರಿ ಹಿಡಿದು ಬಂದಳು, ಶಾಲೆಯ ಕಾಗದಗಳ ಚೀಲ ಆಕೆಯ ಹೆಗಲನ್ನು ತಗ್ಗಿಸಿತ್ತು. ಇಡೀ ದಿನದ ಕೆಲಸದಿಂದ ಆಕೆಯ ಹೆಗಲುಗಳು ತುಸು ದಣಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು.

ಆಕೆ ಮೆಟ್ಟಿಲ ಬಳಿ ಚಪ್ಪಲಿ ಕಳಚುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಶ್ರೀನಿವಾಸರು ಮುಗುಳುನಗುತ್ತಾ ಆಕೆಯ ಒದ್ದೆ ಛತ್ರಿಯನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡರು.

"ನಾನು ಕಾಫಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ," ಎಂದರು. "ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಬಾಗಿದ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಮಡಕೆಯ ಕಥೆಯನ್ನು ನಿನಗೆ ಎಂದಾದರೂ ಹೇಳಿದ್ದೇನಾ?"