ವಿವೇಕ ಶಿವಮೊಗ್ಗದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪಟ್ಟಣದ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಐದನೆಯ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗ. ಅವನಿಗೆ ಕಾಲ್ಚೆಂಡಿನಾಟ (ಫುಟ್‌ಬಾಲ್) ಎಂದರೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಪ್ರೀತಿ; ಹಗಲಿರುಳೂ ಅವನ ಧ್ಯಾಸವೆಲ್ಲ ಆ ಆಟದ ಮೇಲೆಯೇ ಇರುತ್ತಿತ್ತು.

ಅದೊಂದು ಮಂಗಳವಾರದ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಊಟದ ವಿರಾಮ ಮುಗಿದರೂ ಶಿಕ್ಷಕರು ತರಗತಿಗೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳ ಗಲಾಟೆಯ ನಡುವೆಯೇ ವಿವೇಕ ಮತ್ತು ಅವನ ಗೆಳೆಯರು ಮಡಚಿದ ಕಾಗದದ ಉಂಡೆಯನ್ನೇ ಕಾಲ್ಚೆಂಡು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಆಡುತ್ತಿದ್ದರು.

"ಇತ್ತ ಪಾಸ್ ಮಾಡು!" ಎಂದು ಗೆಳೆಯ ಕೂಗಿದ.

ವಿವೇಕ ಕಾಗದದ ಉಂಡೆಯನ್ನು ಶೂನಿಂದ ತಡೆದು, "ಈಗ ನೋಡು ನನ್ನ ಆಟ!" ಎನ್ನುತ್ತಾ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದೆಟ್ಟು ತಂದ. ದೊಡ್ಡ ಕ್ರೀಡಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಗೋಲು ಹೊಡೆಯುತ್ತಿರುವೆನೆಂದು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಕಾಲನ್ನು ಬೀಸಿದ. ಕಾಗದದ ಉಂಡೆ ತೂರಿಹೋಯಿತು. ಆದರೆ, ಅದೇ ರಭಸದಲ್ಲಿ ಅವನ ಶೂ ಗೋಡೆಯೊಳಗಿದ್ದ ಮರದ ಅಲ್ಮೆರಾದ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ತಾಗಿ, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಪಿತ್ತಳೆಯ ಬೀಗಕ್ಕೆ ಜೋರಾಗಿ ತಗುಲಿತು.

ಖಟಕ್!

ಬೀಗ ಒಮ್ಮೆಲೇ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತು! ಕೊಂಡಿ ಸಡಿಲಾಗಿ ಬಾಗಿಲಿನಲ್ಲಿ ತೂಗಾಡತೊಡಗಿತು.

"ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೆ..." ವಿವೇಕ ಗಂಟಲೊಣಗಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ.

ಸರಿಯಾಗಿ ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ತರಗತಿ ನಾಯಕ ಅರುಣ್ ಒಳಗೆ ಬಂದು, "ನಾನ್ ನೋಡಿದೆ, ನೀನೇ ಮಾಡಿದ್ದು!" ಎಂದು ಬೆರಳು ತೋರಿಸಿದ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ತರಗತಿ ಶಿಕ್ಷಕಿ ವಿದ್ಯಾ ಮೇಡಂ ಒಳಗೆ ಬಂದಾಗ, ಅರುಣ್ ನಡೆದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ವರದಿ ಮಾಡಿದ. ವಿದ್ಯಾ ಮೇಡಂ ಬೀಗವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ, ತೆರೆದು-ಮುಚ್ಚಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಒಳಗಿನ ಯಾವುದೋ ಭಾಗ ಸಡಿಲವಾದಂತೆ, ಬೀಗದ ಕೊಂಡಿ ಕೀಲಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಅವರು ವಿವೇಕನತ್ತ ತಿರುಗಿ, "ವಿವೇಕ, ಇದು ಶಾಲೆಯ ಆಸ್ತಿ. ನೀನು ಇದನ್ನು ನಾಳೆಯೊಳಗೆ ಸರಿ ಮಾಡಿಸಿಕೊಡಬೇಕು, ಇಲ್ಲವೇ ಹೊಸ ಬೀಗ ತರಬೇಕು," ಎಂದರು.

ತರಗತಿ ನಿಶ್ಯಬ್ದವಾಯಿತು. "ಸರಿ, ಮೇಡಂ..." ವಿವೇಕ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿ ಮೆಲ್ಲಗೆಂದ.

ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಆ ಬೀಗವೇ ಅವನಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಹೊರೆಯಾಗಿತ್ತು.

ಬೀಗವನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಸರಿ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾರೆಂಬುದೇ ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯದಾಗಿತ್ತು, ದುರಸ್ತಿ ಮಾಡಿಸಲು ಅವನ ಬಳಿ ಕಾಸೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಹೊಚ್ಚ ಹೊಸ ಬೀಗಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ ಹೊಸದೊಂದನ್ನು ಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದರೆ ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತವೇ ಬೇಕು. ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿದರೆ, ತರಗತಿಯೊಳಗೆ ಕಾಲ್ಚೆಂಡನ್ನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸತ್ಯ ಹೊರಬಿದ್ದು ದೊಡ್ಡ ರಂಪಾಟವಾಗುವುದು ಖಚಿತವಾಗಿತ್ತು.

ರಾತ್ರಿ ಊಟದ ಮೇಜಿನ ಬಳಿ ವಿವೇಕ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಅವನ ಮೌನವನ್ನು ಕಂಡು ಅಮ್ಮ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು, ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟು, "ಏನೋ ಮಗನೇ, ಹುಷಾರಿಲ್ಲವೇ? ಊಟವೇ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ," ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸಿದರು.

ವಿವೇಕನ ಎದೆ ಜಲ್ ಎಂದಿತು. ಸತ್ಯವನ್ನು ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟು ಬಿಡೋಣವೇ ಅನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಅಮ್ಮನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಭಯವಾಗಿ, "ಇಲ್ಲಮ್ಮ... ಹೊಟ್ಟೆ ಹಸಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ," ಎಂದು ಹೇಗೋ ಮಾತು ಮುಗಿಸಿ ಎದ್ದುಬಂದ.

ರಾತ್ರಿ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದ ಮೇಲೆ, ವಿವೇಕ ಮೆಲ್ಲನೆ ಎದ್ದು ತನ್ನ ಚೀಲದಿಂದ ಬೀಗವನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದ. ಮೇಜುಬೆಳಕಿನ ಹಳದಿ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಅದನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸತೊಡಗಿದ. ಬೀಗವನ್ನು ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದಾಗ ಒಳಗಿನಿಂದ ಸಪ್ಪಳ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಕೊಂಡಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ರಂಧ್ರವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದವನೇ, ಒಂದು ತೆಳುವಾದ ಲೋಹದ ಕಡ್ಡಿಯನ್ನು ತಂದು ಆ ರಂಧ್ರದೊಳಗೆ ತೂರಿಸಿ ತಳ್ಳಿದ.

ಖರಕ್!

ಒಳಗಿನ ಯಾವುದೋ ಸಣ್ಣ ಭಾಗ ಜಾರಿ, ಮತ್ತಷ್ಟು ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಂತಾಯಿತು. ವಿವೇಕ ಬಲವಾಗಿ ಬೀಗದ ಕೊಂಡಿಯನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಒತ್ತಿದ. ಕೊಂಡಿ ಕೀಲಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಇಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಮುಂಚಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಅಲುಗಾಡತೊಡಗಿತು!

'ಅಯ್ಯೋ, ಸರಿ ಮಾಡುವ ಬದಲು ಪೂರ್ತಿ ಹಾಳುಮಾಡಿದೆನೇ?' ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಬೆವರು ಹರಿಯತೊಡಗಿತು. ಎದೆ ಬಡಿತ ಜೋರಾಯಿತು.

ಅವನು ಧೈರ್ಯ ತಂದುಕೊಂಡು, ಬೀಗವನ್ನು ಬೆಳಕಿಗೆ ಹಿಡಿದು ರಂಧ್ರದೊಳಗೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿದ. ಒಳಗಿನ ಸಣ್ಣ ಭಾಗವೊಂದು ಜಾರಿ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ವಾಲಿದ್ದು ಮಂದವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿತು. ಈ ಬಾರಿ ಲೋಹದ ಕಡ್ಡಿಯನ್ನು ಕೋನ ಬದಲಿಸಿ, ಅತ್ಯಂತ ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಒಳಗಿನ ಭಾಗವನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ತಳ್ಳಿ ಸರಿಯಾದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಜಾರಿಸಿದ.

ಕ್ಲಿಕ್!

ಸಡಿಲ ಭಾಗ ಸರಿಯಾದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದು ಕುಳಿತಂತಾಯಿತು. ವಿವೇಕ ಉಸಿರು ಬಿಗಿಹಿಡಿದು, ಬೀಗದ ಕೊಂಡಿಯನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಒತ್ತಿದ.

ಕ್ಲಿಕ್!

ಬೀಗ ಭದ್ರವಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತು!

ಅವನು ಕೊಂಡಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಜಗ್ಗಿದ; ಅದು ಅಲುಗಾಡಲಿಲ್ಲ! ಮತ್ತೆ ತೆರೆದ, ಮುಚ್ಚಿದ. ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದ. ಬೀಗ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸರಿಯಾಗಿತ್ತು! ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಗೆಲುವಿನ ನಗೆ ಅರಳಿತು.

ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ವಿದ್ಯಾ ಮೇಡಂ ತರಗತಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ವಿವೇಕ ಮುಂದೆ ಬಂದು, "ಮೇಡಂ, ನಾನು ಬೀಗವನ್ನು ಸರಿಮಾಡಿದೆ!" ಎಂದ.

ತರಗತಿಯ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅವನ ಮೇಲಿದ್ದವು. ಮೇಡಂ ಬೀಗವನ್ನು ಕೈಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹಲವು ಬಾರಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದರು. ತೆರೆದರು, ಮುಚ್ಚಿದರು... ತೆರೆದರು, ಮುಚ್ಚಿದರು. ಬೀಗ ಪಕ್ಕಾ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು!

ಶಿಕ್ಷಕಿಯ ಮುಖದಲ್ಲೂ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯ ನಗೆ ಮೂಡಿತು. "ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ, ವಿವೇಕ," ಎಂದರು.

ವಿವೇಕನಿಗೆ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿದಂತಾಯಿತು. ಆದರೆ, ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಮೇಡಂ ಮುಗುಳುನಗುತ್ತಾ, "ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ಕಾಲ್ಚೆಂಡನ್ನು ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಆಡು, ತರಗತಿಯ ಒಳಗಲ್ಲ!" ಎಂದರು.

ಇಡೀ ತರಗತಿ ಗಹಗಹಿಸಿ ನಕ್ಕಿತು. ತರಗತಿ ನಾಯಕ ಅರುಣ್ ಕೂಡ ನಕ್ಕ. ವಿವೇಕನೂ ಅವರೊಂದಿಗೆ ನಗೆಗೂಡಿಸಿದ.

ಅಂದಿನಿಂದ, ಎಂದಾದರೂ ತರಗತಿಯೊಳಗೆ ಕಾಲ್ಚೆಂಡನ್ನಾಡುವ ಆಸೆ ಮೂಡಿದರೆ, ವಿವೇಕನಿಗೆ ಆ ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಬೀಗದ ಜೊತೆ ನಡೆಸಿದ ಕಸರತ್ತು ನೆನಪಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ನಂತರ, ಆ ತರಗತಿಯ ಅಲ್ಮೆರಾಗಳಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಅವನ ಕಾಲು ತಾಗಲಿಲ್ಲ!