ಮದುವೆಯ ಮೊದಲ ರಾತ್ರಿ

ಮದುವೆಯ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ವಧು, ತನ್ನ ಗಂಡನೊಂದಿಗೆ ಹೊಸ ಜೀವನವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಅವಳ ಪತಿ ರುಚಿಕರವಾದ ಆಹಾರದ ತಟ್ಟೆಯೊಂದಿಗೆ ಕೋಣೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಮತ್ತು ಆಹಾರದ ಸುವಾಸನೆಯು ಕೋಣೆಯನ್ನು ತುಂಬಿತು. ನಗುತ್ತಾ, ವಧು, "ನೀನು ನಿನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ಏಕೆ ಕರೆಯಬಾರದು? ನಾವು ಮೂವರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡುವಾ" ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು. ಪತಿ ನಗುತ್ತಾ, "ಅದನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡಿ, ನನ್ನ ತಾಯಿ ಊಟ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿರಬೇಕು. ಬಾ, ನಾವು ಊಟ ಮಾಡೋಣ" ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

ಆಗ ವಧು, "ಇಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ತಾಯಿ ಊಟ ಮಾಡುವುದನ್ನು ನಾನು ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಅವಳನ್ನು ಕರೆಯೋಣ" ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು. ಇದಕ್ಕೆ, ಗಂಡ ಕಿರಿಕಿರಿಯಿಂದ, "ನೀನು ಯಾಕೆ ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ? ನನ್ನ ತಾಯಿ ಮದುವೆಯ ಸಿದ್ಧತೆಗಳಿಂದ ಸುಸ್ತಾಗಿರಬೇಕು. ಅವಳು ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿರಬೇಕು. ಅವಳು ಎದ್ದಾಗ ಅವಳು ತಿನ್ನುತ್ತಾಳೆ. ಬಾ, ಊಟ ಮಾಡೋಣ."

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ವಧುವಿಗೆ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಭಾವನೆ ಉಂಟಾಯಿತು. ಅವಳು ಯೋಚಿಸಿದಳು, "ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ತಾಯಿಯನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಪುರುಷ ನನಗೆ ಎಷ್ಟು ಸರಿಹೊಂದಬಹುದು?" ಇದು ಅವಳನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ನಡುಗಿಸಿತು. ಅದೇ ರಾತ್ರಿ, ಅವಳು ತನ್ನ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಮಹತ್ವದ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು ಮತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ, ಅವಳು ತನ್ನ ಪತಿಗೆ ವಿಚ್ಛೇದನ ನೀಡಿದಳು.

ಸಮಯ ಕಳೆದುಹೋಯಿತು. ವಧು ಮರುಮದುವೆಯಾಗಿ ತನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಹೊಸ ದಿಕ್ಕನ್ನು ನೀಡಿದಳು. ಅವಳ ಹೊಸ ಕುಟುಂಬವು ಅವಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿತು ಮತ್ತು ಗೌರವಿಸಿತು. ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಅವಳಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳಾದವು. ಅವರು ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯ ನಡವಳಿಕೆಯುಳ್ಳವರು ಮತ್ತು ವಿಧೇಯರಾಗಿದ್ದರು. ಏತನ್ಮಧ್ಯೆ, ಅವಳ ಮೊದಲ ಪತಿಯೂ ಮರುಮದುವೆಯಾಗಿ ತನ್ನದೇ ಆದ ಜೀವನವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.

ಮಹಿಳೆಗೆ 60 ವರ್ಷ ತುಂಬಿದಾಗ, ಅವಳು ತನ್ನ ಗಂಡುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಚಾರ್ ಧಾಮ್ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಬಯಕೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದಳು. ಗಂಡುಮಕ್ಕಳು ತಕ್ಷಣ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ತಾಯಿಯೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟರು. ಒಂದು ದಿನ, ಅವರ ಪ್ರಯಾಣದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅವರು ಊಟಕ್ಕೆ ನಿಂತರು. ಗಂಡುಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ತಾಯಿಗೆ ಊಟ ಬಡಿಸಿ ತಿನ್ನಲು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದರು. ಆಗ, ಆ ಮಹಿಳೆ ಹಸಿದ ಮತ್ತು ಕೊಳಕಾದ ವೃದ್ಧನನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಳು, ಅವನು ಚಿಂತನಶೀಲ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ತಮ್ಮ ಆಹಾರವನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು.

ಆ ಮಹಿಳೆಯ ಹೃದಯ ಕರಗಿತು. ಅವಳು ತನ್ನ ಗಂಡುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು, "ಮೊದಲು, ಈ ಮುದುಕನಿಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ ಸ್ವಚ್ಛವಾದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಹಾಕಿಸಿ. ನಂತರ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡುವಾ." ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಕಿದ ನಂತರ ಗಂಡುಮಕ್ಕಳು ವೃದ್ಧನನ್ನು  ಕರೆತಂದಾಗ, ಆ ಮಹಿಳೆ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಆಘಾತಕ್ಕೊಳಗಾದಳು. ಆ ಮುದುಕ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ, ಅವಳು ತನ್ನ ಮೊದಲ  ಮದುವೆಯ ನಂತರ ವಿಚ್ಛೇದನ ಪಡೆದವ.

ಆ ಮಹಿಳೆ ಮುದುಕನನ್ನು ಕೇಳಿದಳು, "ನೀನು ಈ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೇಗೆ ಬಂದೆ?" ಮುದುಕ ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಗ್ಗಿಸಿ ಹೇಳಿದಳು, "ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಮಕ್ಕಳು ನನಗೆ ಆಹಾರ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿ ಕೊನೆಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹಾಕಿದರು."

ಆ ಮಹಿಳೆ ಆಳವಾದ ಉಸಿರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೇಳಿದಳು, "ನೀನು ನಿನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ಊಟ ಹಾಕುವ ಬದಲು ಆ ರುಚಿಕರವಾದ ತಟ್ಟೆಯೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದ ರಾತ್ರಿಯೇ ನನಗೆ ಈ ದಿನದ ಮುನ್ಸೂಚನೆ ಸಿಕ್ಕಿತು. ನಾನು ಪದೇ ಪದೇ ವಿನಂತಿಸಿದರೂ, ನೀನು ನಿನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದ್ದೀಯ. ಇಂದು ನೀನು ಅದರ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯ."

ಆ ಮುದುಕನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದವು. ಅವನು ತನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಂಡಂತೆಯೇ, ಅವನ ಮಕ್ಕಳು ಅವನನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಅವನು ಅರಿತುಕೊಂಡನು. ಈ ಘಟನೆಯು ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರನ್ನು ಹೇಗೆ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ನಮಗೆ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ಪೋಷಕರು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆಂದು ನೋಡುತ್ತಾ ಕಲಿಯುತ್ತಾರೆ. ಹಿರಿಯರನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು ಮತ್ತು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕೇವಲ ಕರ್ತವ್ಯವಲ್ಲದೇ,  ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಮಾದರಿಯಾಗಿದೆ.

-ಶಿವು ಕಾರ್ಕಳ

ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ: ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ತಾಣ