ಕಬ್ಬಿಣದ ಚಕ್ರಗಳು ಹಳಿಗಳ ಮೇಲೆ ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಚಟಪಟ ಶಬ್ದವು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ವೆಂಕಟೇಶ್‌ರಿಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಪ್ರಶಾಂತತೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅಂದು ದಕ್ಷಿಣದತ್ತ ಧಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕೊರಮಂಡಲ್ ಎಕ್ಸ್‌ಪ್ರೆಸ್‌ನ ಆ ಸದ್ದು, ಅವರ ಎದೆಯೊಳಗಿನ ಭಾರವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಿತ್ತಷ್ಟೇ. ಮಂಡ್ಯ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಅವರ ಸ್ವಂತ ಊರಾದ ಮದ್ದೂರಿನಲ್ಲಿ ತಾಯಿ ತೀರಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಜಮ್‌ಶೆಡ್‌ಪುರದ ಟಾಟಾ ಉಕ್ಕಿನ ಕಾರ್ಖಾನೆಯಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗದಲ್ಲಿದ್ದ ವೆಂಕಟೇಶ್, ತಾಯಿಯ ಅಂತ್ಯಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಈ ಸುದೀರ್ಘ ಎರಡು ದಿನಗಳ ಪ್ರಯಾಣ ಕೈಗೊಂಡಿದ್ದರು. ಟಾಟಾ ನಗರದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಂಡತಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಿರಿಯ ಮಗನಿಗೆ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಹತ್ತಿರವಿದ್ದವು. ಜವಾಬ್ದಾರಿ ತಿಳಿಯುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ದೊಡ್ಡವನಾಗಿದ್ದ ಹಿರಿಯ ಮಗ ಕಾರ್ತಿಕ್, ಹನ್ನೆರಡನೇ ತರಗತಿಯ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಸಿದ್ಧತೆಯಲ್ಲಿದ್ದರಿಂದ ಅವನೂ ಬರಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಟಾಟಾ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಸೇವೆಯಿಂದ ನಿವೃತ್ತಿಯಾಗಲು ಇನ್ನು ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳಷ್ಟೇ ಬಾಕಿಯಿದ್ದವು. ನಿವೃತ್ತಿಯ ನಂತರ ಮದ್ದೂರಿಗೆ ಮರಳಿ ನೆಲೆಸಬೇಕೆಂಬುದು ವೆಂಕಟೇಶ್‌ರ ಕನಸಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾಗಿ, ಮಗ ಕಾರ್ತಿಕ್ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲೇ ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ವ್ಯಾಸಂಗ ಮಾಡಿದರೆ, ಮುಂದೆ ಇಲ್ಲೇ ಕೆಲಸ ಕಂಡುಕೊಂಡು ನೆಲೆಸುತ್ತಾನೆ, ತಮ್ಮ ನಿವೃತ್ತಿಯ ನಂತರ ತಮಗೂ ಆಸರೆಯಾಗಿ ಇರುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು ಅವರ ಆಶಯವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಬಿಹಾರದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜ್ಯಗಳ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸದ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಂಚೆ ಪತ್ರಗಳಷ್ಟೇ ಸಂಪರ್ಕದ ಏಕೈಕ ಸೇತುವೆಯಾಗಿದ್ದ ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಕರ್ನಾಟಕದ ಕಾಲೇಜುಗಳ ಪ್ರವೇಶ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳು ಅವರಿಗೆ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲು ಹೊಡೆದಂತಿದ್ದವು.

"ಚಹಾ, ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಚಹಾ..."

ಬೋಗಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಚಹಾ ಮಾರಾಟಗಾರನ ಕೂಗು ವೆಂಕಟೇಶ್‌ರನ್ನು ಆಲೋಚನೆಯಿಂದ ಹೊರತಂದಿತು. ಪ್ರಯಾಣಿಕರ ಆಸನದ ಎದುರಿನ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ, ಅಚ್ಚ ಬಿಳಿ ಹತ್ತಿ ಶರ್ಟ್ ಮತ್ತು ದಪ್ಪ ಕನ್ನಡಕ ಧರಿಸಿದ್ದ ಸಭ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರು ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದರು.

"ದೂರದ ಪ್ರಯಾಣವೇ?" ಎಂದು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮೃದುವಾದ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸಿದರು.

ಪರಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ತಾಯ್ನುಡಿಯ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿ ವೆಂಕಟೇಶ್‌ರ ಮನಸ್ಸು ಕೊಂಚ ತಿಳಿಯಾಯಿತು. ಗಂಟಲು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, "ಮದ್ದೂರಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಸ್ವಾಮಿ. ಸ್ವಂತ ಊರು. ತಾಯಿ ತೀರಿಕೊಂಡರು..." ಎಂದರು.

ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕಾರುಣ್ಯದ ಭಾವ ಮೂಡಿತು. "ಅಯ್ಯೋ, ಬಹಳ ವ್ಯಥೆಯಾಯಿತು. ನನ್ನ ಹೆಸರು ಗೋಪಾಲಸ್ವಾಮಿ. ಮೈಸೂರಿನ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಇನ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್ ಆಫ್ ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರದ ಉಪನ್ಯಾಸಕನಾಗಿದ್ದೇನೆ."

ಮುಂದಿನ ನೂರಾರು ಮೈಲಿಗಳ ಪಯಣದಲ್ಲಿ, ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗಿನ ದಟ್ಟ ಅರಣ್ಯಗಳು ಬಯಲು ಸೀಮೆಯಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಇಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಮಾತುಕತೆ ಬೆಳೆಯಿತು. ವೆಂಕಟೇಶ್ ತಮ್ಮ ಉದ್ಯೋಗ, ನಿವೃತ್ತಿಯ ಯೋಜನೆಗಳು, ಮಗ ಇಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿ ತಮಗೆ ಆಸರೆಯಾಗಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲ ಮತ್ತು ಅವನ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗೆಗಿನ ಆತಂಕಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡರು.

"ಅವನನ್ನು ಎಂಜಿನಿಯರ್ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯೇನೋ ಇದೆ ಗೋಪಾಲಸ್ವಾಮಿಯವರೇ. ಆದರೆ ಜಮ್‌ಶೆಡ್‌ಪುರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ನಮಗೆ ಯಾವ ಕಾಲೇಜುಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿವೆ, ಅಲ್ಲಿನ ಶುಲ್ಕವೆಷ್ಟು ಅಥವಾ ಅರ್ಜಿ ಹಾಕುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬ ಯಾವ ವಿವರಗಳೂ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ."

ಗೋಪಾಲಸ್ವಾಮಿ ಮುಂಭಾಗಕ್ಕೆ ಬಾಗಿ, "ನೀವು ಅಷ್ಟೊಂದು ಚಿಂತಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ ವೆಂಕಟೇಶ್‌ಜೀ. ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರವು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆ ಎಂಬ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದಿದೆ. ರಾಜ್ಯದ ಎಲ್ಲಾ ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗೆ ಒಂದೇ ಪರೀಕ್ಷೆ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ನಿಮ್ಮ ಮಗ ಉತ್ತಮ ಶ್ರೇಯಾಂಕ ಪಡೆದರೆ ಸರ್ಕಾರಿ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ ಶುಲ್ಕದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶ ಪಡೆಯಬಹುದು," ಎಂದು ವಿವರವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದರು.

ವೆಂಕಟೇಶ್‌ರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಆಶಾಕಿರಣ ಮೂಡಿತು. "ಒಂದೇ ಪರೀಕ್ಷೆಯೇ? ಆದರೆ ಜಮ್‌ಶೆಡ್‌ಪುರದಲ್ಲಿದ್ದುಕೊಂಡು ನಾವು ಅರ್ಜಿ ಹಾಕುವುದು ಹೇಗೆ?"

"ವಸಂತ ಋತುವಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅಂದರೆ ಮಾರ್ಚ್ ಅಥವಾ ಏಪ್ರಿಲ್ ವೇಳೆಗೆ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಕಟಣೆ ಬರುತ್ತದೆ," ಎಂದರು ಗೋಪಾಲಸ್ವಾಮಿ.

ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಭರವಸೆಯ ಬೆಳಕನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡ ವೆಂಕಟೇಶ್, ತಮ್ಮ ಜೇಬು ಡೈರಿಯಿಂದ ಒಂದು ಹಾಳೆಯನ್ನು ಹರಿದು, ಜಮ್‌ಶೆಡ್‌ಪುರದ ವಿಳಾಸವನ್ನು ಬರೆದು ಗೋಪಾಲಸ್ವಾಮಿಯವರ ಕೈಗಿಟ್ಟರು. "ಗೋಪಾಲಸ್ವಾಮಿಯವರೇ, ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಆ ಪತ್ರಿಕಾ ಪ್ರಕಟಣೆ ಬಿದ್ದರೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ನಮಗೊಂದು ಪತ್ರ ಬರೆದು ತಿಳಿಸುವಿರಾ?"

ಗೋಪಾಲಸ್ವಾಮಿ ಆ ಹಾಳೆಯನ್ನು ಮಡಚಿ ತಮ್ಮ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತ, "ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ವೆಂಕಟೇಶ್‌ಜೀ, ನಾನು ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ನೀವು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಕುಟುಂಬದವರನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ," ಎಂದರು.

ತಿಂಗಳುಗಳು ಉರುಳಿದವು. ಮದ್ದೂರಿನಲ್ಲಿ ತಾಯಿಯ ಕಾರ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಬಂದ ವೆಂಕಟೇಶ್, ಜಮ್‌ಶೆಡ್‌ಪುರದ ಕಾರ್ಖಾನೆಯ ದೈನಂದಿನ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಸಂಸಾರದ ಜಂಜಾಟದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಹೋದರು. ಕಾರ್ತಿಕ್ ತನ್ನ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತನಾದ. ರೈಲು ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಆ ಅಪರಿಚಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮಾತುಗಳು ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ವೆಂಕಟೇಶ್‌ರ ನೆನಪಿನಾಳಕ್ಕೆ ಸರಿದುಹೋಗಿದ್ದವು.

ಆದರೆ, ಮಾರ್ಚ್ ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಯ ಒಂದು ಬಿಸಿಲು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಅಂಚೆಯಣ್ಣ ಅವರ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಸೈಕಲ್ ಗಂಟೆಯಾರಿಸಿದ. ಮೈಸೂರಿನ ಅಂಚೆ ಮುದ್ರೆ ಹೊಂದಿದ್ದ ದಪ್ಪನೆಯ ಹಳದಿ ಲಕೋಟೆಯೊಂದನ್ನು ವೆಂಕಟೇಶ್‌ರ ಕೈಗಿತ್ತ.

ಅದನ್ನು ತೆಗೆದು ನೋಡಿದ ವೆಂಕಟೇಶ್‌ರಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಕಾದಿತ್ತು. ಒಳಗಡೆ ಗೋಪಾಲಸ್ವಾಮಿಯವರು ಬರೆದ ವಿವರವಾದ ಪತ್ರವಿತ್ತು! ಅದರೊಂದಿಗೆ ಡೆಕ್ಕನ್ ಹೆರಾಲ್ಡ್ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ದಿನಾಂಕ, ಪಠ್ಯಕ್ರಮ ಮತ್ತು ಕೇಂದ್ರಗಳ ವಿವರಗಳಿದ್ದ ಪತ್ರಿಕಾ ತುಣುಕನ್ನು ನೀಟಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿ ಇಡಲಾಗಿತ್ತು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಗೋಪಾಲಸ್ವಾಮಿಯವರು ತಾವೇ ಖುದ್ದಾಗಿ ಅರ್ಜಿ ವಿತರಣಾ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಒಂದು ಖಾಲಿ ಅರ್ಜಿ ನಮೂನೆಯನ್ನೂ ಲಗತ್ತಿಸಿದ್ದರು.

ವೆಂಕಟೇಶ್ ತಮ್ಮ ಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಆ ಕಾಗದಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಭಾವುಕರಾದರು. ರೈಲಿನ ಬೋಗಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಅಪರಿಚಿತನೊಬ್ಬ, ಯಾರೋ ಬರೆದುಕೊಟ್ಟ ಕಾಗದದ ಚೂರನ್ನು ತಿಂಗಳುಗಟ್ಟಲೆ ಕಾಯ್ದಿಟ್ಟು, ಕೊಟ್ಟ ಮಾತನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ.

ಅಂದೇ ಸಾಯಂಕಾಲ ಕಾರ್ತಿಕ್ ಆ ಅರ್ಜಿಯನ್ನು ಭರ್ತಿ ಮಾಡಿದ. ಮೈಸೂರಿನಿಂದ ಬಂದ ಆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವನ್ನೇ ದಾರಿದೀಪವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಅಹೋರಾತ್ರಿ ಶ್ರಮಿಸಿ ಓದಿದ ಕಾರ್ತಿಕ್, ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಶ್ರೇಯಾಂಕ ಗಳಿಸಿ, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಯು.ವಿ.ಸಿ.ಇ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಸೀಟು ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡ.

ಕೆಲ ತಿಂಗಳ ನಂತರ, ಜುಲೈ ತಿಂಗಳ ಮಳೆಗಾಲದ ಸಮಯ. ವೆಂಕಟೇಶ್ ಕಾರ್ತಿಕ್‌ನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದು ಕಾಲೇಜಿನ ಪ್ರವೇಶ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದರು. ಶನಿವಾರದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ದಾಖಲೆಗಳ ಪರಿಶೀಲನೆ ಮತ್ತು ಶುಲ್ಕ ಪಾವತಿಯ ಕೆಲಸಗಳೆಲ್ಲವೂ ಸರಾಗವಾಗಿ ಮುಗಿದವು.

ಮಾರನೇ ದಿನ ಭಾನುವಾರವಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ವೆಂಕಟೇಶ್ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯೇ ಮೈಸೂರಿಗೆ ಹೊರಡುವ ರೈಲು ಹತ್ತಿದರು. ತಮಗೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸಿದ ಮಹನೀಯರನ್ನು ಕಂಡು ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸುವುದು ಅವರ ಮುಖ್ಯ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ಮೈಸೂರಿಗೆ ತಲುಪಿದ ತಕ್ಷಣ, ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡ ತಾಜಾ ಮೈಸೂರು ಪಾಕ್ ಸಿಹಿ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಇಬ್ಬರೂ ಗೋಪಾಲಸ್ವಾಮಿಯವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದರು.

ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದ ಗೋಪಾಲಸ್ವಾಮಿಯವರೂ ಮತ್ತು ಅವರ ಕುಟುಂಬದವರೂ ಇವರನ್ನು ಕಂಡು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾದರು. ವೆಂಕಟೇಶ್ ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿ ಕೈಮುಗಿದರು. "ಕಾಲೇಜು ಪ್ರವೇಶದ ಕೆಲಸ ನಿನ್ನೆಯೇ ಮುಗಿಯಿತು ಗೋಪಾಲಸ್ವಾಮಿಯವರೇ. ಇಂದು ಭಾನುವಾರವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯೇ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದೆವು. ನಿಮಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸದೇ ಹೋದರೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಶಾಂತಿ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾವು ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ತಡಕಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನಮಗೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸಿದ ಮಹಾನುಭಾವರು ನೀವು," ಎಂದು ಸಿಹಿ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಗೋಪಾಲಸ್ವಾಮಿಯವರ ಕೈಗಿಟ್ಟರು. ಗೋಪಾಲಸ್ವಾಮಿಯವರ ಕುಟುಂಬದವರು ಅವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಉಪಚರಿಸಿ ಆದರಿಸಿದರು.

ಗೋಪಾಲಸ್ವಾಮಿ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ಕಾರ್ತಿಕ್‌ನ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿ, "ರೈಲು ನಮ್ಮಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಒಂದೇ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿತಷ್ಟೇ ವೆಂಕಟೇಶ್‌ಜೀ, ಆದರೆ ಈ ಸಾಧನೆಗೆಲ್ಲ ಇವನ ಕಠಿಣ ಶ್ರಮವೇ ಕಾರಣ," ಎಂದರು.

ದಶಕಗಳ ನಂತರ... ಭಾರತೀಯ ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ಸಂಶೋಧನಾ ಸಂಸ್ಥೆಯ (ಇಸ್ರೋ) ಮುಖ್ಯ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಗಂಭೀರತೆಯ ವಾತಾವರಣವಿತ್ತು. ಚಂದ್ರಯಾನದ ನೌಕೆಯನ್ನು ಚಂದ್ರನ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಇಳಿಸುವ ಸಂಕೀರ್ಣ ದತ್ತಾಂಶಗಳನ್ನು ವಿಜ್ಞಾನಿಯೊಬ್ಬರು ಅತ್ಯಂತ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅವರ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಣಾ ಮೇಜಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಚೌಕಟ್ಟಿನ ಛಾಯಾಚಿತ್ರವೊಂದು ಇತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ, ರೈಲು ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯವಾದ ಇಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರ ನಡುವೆ ನಿಂತು ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರ್ತಿಕ್‌ನ ಚಿತ್ರವಿತ್ತು.

ಚಂದ್ರಯಾನದ ಆ ಮಹತ್ವದ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಕ್ಷಣಗಣನೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ, ಆ ವಿಜ್ಞಾನಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಆ ಛಾಯಾಚಿತ್ರವನ್ನು ಮೌನವಾಗಿ ದಿಟ್ಟಿಸಿದರು.