ಶಾಂತಿ ಹೈಟ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಮುಂಗಾರು ಮಳೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಶರ್ಮಾ ಮನೆತನದ ಅವಳಿ ಜವಳಿ ಮಕ್ಕಳು ಕಾರಿಡಾರ್‌ನಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಕೇಟ್‌ಬೋರ್ಡ್ ಓಡಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿತಂದಿನಿಂದ, ಆ ವಸತಿ ಸಮುಚ್ಚಯದಲ್ಲಿ 'ಶಾಂತಿ' ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಹೆಸರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಉಳಿತ್ತು.

ವೆಂಕಟ್ ಒಬ್ಬ ನಿವೃತ್ತ ಅಕೌಂಟೆಂಟ್. ಅವರ ಜೀವನದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಆಸೆ ಎಂದರೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿ ಒಂದು ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುವುದು. ಆದರೆ ದಿನನಿತ್ಯದ ಈ ಗಲಾಟೆಯಿಂದ ಅವರ ತಾಳ್ಮೆ ಎಲ್ಲೆ ಮೀರಿತ್ತು. ತುರ್ತು ಸಭೆಗಳನ್ನು ಕರೆದು ಸೋತಿದ್ದರು, ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಸಮೂಹದಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ ವಿನಂತಿಗಳಿಗೆ "ಅಯ್ಯೋ ಅಂಕಲ್, ಮಕ್ಕಳು ಅಂದಮೇಲೆ ಆಟವಾಡದೆ ಇನ್ನೇನು ಮಾಡ್ತಾರೆ?" ಎಂಬ ಉಡಾಫೆಯ ಉತ್ತರಗಳೇ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದವು.

ಕೊನೆಗೆ ವೆಂಕಟ್ ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು—"ಸರಿ, ಶಿಸ್ತು ತರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದರೆ, ಈ ಅಶಿಸ್ತನ್ನೇ ಸನ್ಮಾನಿಸೋಣ!"

ಒಂದು ರವಿವಾರದ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ಮುಖ್ಯ ಅಂಗಳದ ಸೂಚನಾ ಫಲಕದಲ್ಲಿ ಬಂಗಾರದ ಬಣ್ಣದ ದೊಡ್ಡ ಪೋಸ್ಟರ್ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಯಿತು. ಅದರ ಕೆಳಗಿನ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಕೆಂಪು ಬಟ್ಟೆ ಹೊದಿಸಿ, ನಾಲ್ಕು ಮಣ್ಣಿನ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಫಲಕಗಳನ್ನು ಇಡಲಾಗಿತ್ತು.

ವೆಂಕಟ್ ಧ್ವನಿವರ್ಧಕದ ಮುಂದೆ ನಿಂತು, ತಮ್ಮ ಕನ್ನಡಕವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರು. ಸುಮಾರು ಮೂವತ್ತು ಜನ ನಿವಾಸಿಗಳು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಚಹಾ ಕಪ್ ಹಿಡಿದು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನೆರೆದಿದ್ದರು.

"ಎಲ್ಲಾ ನೆರೆಹೊರೆಯವರಿಗೂ ಸುಪ್ರಭಾತ," ವೆಂಕಟ್ ಧ್ವನಿ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಮೊಳಗಿತು. "ನಮ್ಮ ಶಾಂತಿ ಹೈಟ್ಸ್ ಅನ್ನು ಈ ಮಟ್ಟದ ಕಲಾತ್ಮಕ ಗೊಂದಲದ ಗೂಡಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಮಹಾನುಭಾವರನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಇಂದು ನಾವು ಇಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮೊದಲನೇ ವಾರ್ಷಿಕ ಮಹಾಭಾರತ ಶ್ರೇಷ್ಠತಾ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳಿಗೆ ಸುಸ್ವಾಗತ!"

ಜನರ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಸಣ್ಣ ಆಘಾತದ ಮೌನ ಆವರಿಸಿತು.

ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪಿತೃ ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಾಲೆಗೆ: ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ ಪ್ರಶಸ್ತಿ

"ನಮ್ಮ ಮೊದಲ ವಿಭಾಗ," ವೆಂಕಟ್ ಬೂದು ಬಣ್ಣ ಬಳಿದಿದ್ದ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸಿದರು. "ಈ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಆ ತಂದೆಗೆ ಸಲ್ಲುತ್ತದೆ, ಯಾರಿಗೆ ಕಣ್ಣುಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ತಮ್ಮ ಮುದ್ದಿನ ಸಂತಾನ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಧ್ವಂಸ ಮಾಡುವಾಗ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಂಧರಾಗುವ ಅದ್ಭುತ ಶಕ್ತಿ ಇದೆಯೋ ಅವರಿಗೆ!"

ಅವರು ಸಣ್ಣ ವಿರಾಮ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, "ಈ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯು 402ರ ಶ್ರೀಮಾನ್ ಶರ್ಮಾ ಅವರಿಗೆ ಸಲ್ಲುತ್ತದೆ! ತಮ್ಮ ಒಂಬತ್ತು ವರ್ಷದ ಮಗ ಹೊಸದಾಗಿ ಹಾಕಿಸಿದ ಎಲಿವೇಟರ್‌ನ ಮರದ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕೀಲಿ ಕೈಯಿಂದ ಹೆಸರು ಕೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಇವರು ಆರಾಮಾಗಿ ಬೆಂಚ್ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಮೊಬೈಲ್ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು!"

ಶರ್ಮಾ ತಮ್ಮ ಚಹಾ ಕುಡಿಯುವುದನ್ನು ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, "ಹೇ ವೆಂಕಟ್ ಅವರೇ! ಅವನು ಬರಿ ತನ್ನ ಸೃಜನಶೀಲತೆ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅಷ್ಟೇ!" ಎಂದರು.

"ಮತ್ತು ನೀವು ನಿಮಗಿದ್ದ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನೇ ಬಲಿ ಕೊಟ್ಟರಿ," ಅಕೌಂಟೆಂಟ್ ವೆಂಕಟ್ ಮುಗುಳುನಕ್ಕರು. "ತಗೊಳ್ಳಿ ಶರ್ಮಾ ಜಿ, ಈ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ ನೀವೇ ಸೂಕ್ತ."

ಆಯ್ದ ತಾಯ್ತನದ ಕಾಳಜಿಗೆ: ಗಾಂಧಾರಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ

"ಮುಂದಿನ ಪ್ರಶಸ್ತಿ," ವೆಂಕಟ್ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿದಂತಿದ್ದ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿದರು, "ತಮ್ಮ ಮುದ್ದಿನ ಕಂದಮ್ಮಗಳು ಏನೇ ಮಾಡಿದರೂ ಅವರು ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ದೇವತೆಗಳೇ ಎಂದು ನಂಬಲು, ತಮ್ಮ ನೈತಿಕ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ತಾವೇ ಬಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುವ ತಾಯಿಗೆ ಈ ಗೌರವ."

"ಈ ಗಾಂಧಾರಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯು 601ರ ಶ್ರೀಮತಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಅವರಿಗೆ ಸಲ್ಲುತ್ತದೆ! ಇವರ ಮಗ ಆರ್ಯನ್, ಅಯ್ಯಂಗಾರ್ ಅವರ ಮನೆಯಂಗಳದಲ್ಲಿದ್ದ ಅಪರೂಪದ ಗಿಡದ ಕುಂಡಗಳಿಗೆ ಫುಟ್‌ಬಾಲ್‌ನಿಂದ ಜೋರಾಗಿ ಒದ್ದು, ಮೂರು ಮಣ್ಣಿನ ಕುಂಡಗಳನ್ನು ಪುಡಿಪುಡಿ ಮಾಡಿದಾಗ ಸಿಸಿಟಿವಿ ಸಾಕ್ಷಿ ತೋರಿಸಿದರೂ, ಇವರು ‘ನನ್ನ ಮಗ ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಲ್ಲ, ಅವನು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಹೂವಿದ್ದಂತೆ!’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಪ್ರಶಸ್ತಿ!"

ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಅವರ ಮುಖ ಸಣ್ಣದಾಯಿತು. "ಅವನು ಆಟ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡ್ತಿದ್ದ! ಒಂದು ಮಗುವಿನ ಕ್ರೀಡಾ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಆ ಹೂವಿನ ಕುಂಡಗಳೇ ನಿಮ್ಗೆ ದೊಡ್ಡದಾಯ್ತಾ?"

"ಮಧ್ಯಾಹ್ನ 2 ಗಂಟೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ವಿಶ್ರಮಿಸುವಾಗ ಆ ಕುಂಡಗಳ ಮೇಲೆ ಬಾಲ್ ಎಸೆದು ಗದ್ದಲ ಮಾಡುವುದು ಕ್ರೀಡಾ ಅಭ್ಯಾಸವಲ್ಲ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯವರೇ," ವೆಂಕಟ್ ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದರು. "ನಿಮ್ಮ ಮಗ ಮನೆಯೊಳಗೇ 'ಆಟದ ಅಭ್ಯಾಸ' ಮಾಡುವ ದಿನ ಬಂದಾಗ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯ ಶೋಪೀಸ್‌ಗಳು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರುತ್ತವೆ ಎಂದು ಆಶಿಸುತ್ತೇನೆ!"

ಮಹೋನ್ನತ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೆ: ಭೀಷ್ಮ ಪ್ರಶಸ್ತಿ

"ಒಂದು ಸೊಸೈಟಿಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಅದರ ನಾಯಕರ ಮೇಲಿರುತ್ತದೆ," ವೆಂಕಟ್ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯ ಹತ್ತಿರ ಹೋದರು. "ಈ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯು ಯಾವುದೇ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಂದರೂ 'ಸಂಪೂರ್ಣ ಮೌನ' ವಹಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಭೀಷ್ಮ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿರುವ ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿಯ ಸದಸ್ಯರಿಗೆ ಸಲ್ಲುತ್ತದೆ."

ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ಗೋಪಾಲನ್ ಅವರ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿದವು.

"ಈ ಭೀಷ್ಮ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಗೌರವಾನ್ವಿತ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ಶ್ರೀಮಾನ್ ಗೋಪಾಲನ್ ಅವರಿಗೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ! ವಾಹನ ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡಿ ಕಾರುಗಳ ಮೇಲೆ ಸಾಲು ಸಾಲು ಗೀರುಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ತಗ್ಗುಗಳನ್ನು ಹಾಕುತ್ತಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ಬಂದ 87 ದೂರುಗಳನ್ನು ನೋಡಿಯೂ, ಕಣ್ಣಿದ್ದು ಕುರುಡರಂತೆ, ಕಿವಿ ಇದ್ದು ಕಿವುಡರಂತೆ ಮೌನವ್ರತ ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ! ಪಿತಾಮಹ, ನಿಮ್ಮ ಈ ಅಚಲ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೆ ನಮ್ಮದೊಂದು ನಮನ!"

"ಏನ್ರಿ ವೆಂಕಟ್ ಅವರೇ!" ಗೋಪಾಲನ್ ಅವರ ಮುಖ ಕೆಂಪಗಾಯಿತು. "ನಾನು... ನಾನು ನಿಯಮಾವಳಿಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ!"

"ಹದಿನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳಿಂದಾನೇ?" ವೆಂಕಟ್ ಕೇಳಿದರು. "ವಾಹ್, ಎಂತಾ ತ್ಯಾಗ!"

ಕುತಂತ್ರದ ಸೂತ್ರಧಾರನಿಗೆ: ಶಕುನಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ

"ಕೊನೆಯದಾಗಿ," ವೆಂಕಟ್ ಅವರ ಧ್ವನಿ ನಾಟಕೀಯವಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು. "ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಪ್ರಶಸ್ತಿ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಲು ಹೋದಾಗ, ಅದನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಬಗೆಹರಿಯದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಹಾನ್ ಸೂತ್ರಧಾರನಿಗೆ!"

ಅವರು ಅಂಗಳದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಒಬ್ಬರತ್ತ ಬೆರಳು ಮಾಡಿದರು.

"ಈ ಶಕುನಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯು 103ರ ಶ್ರೀಮಾನ್ ನಾಗರಾಜ್ ಅವರಿಗೆ ಸಲ್ಲುತ್ತದೆ! ವಸತಿ ಸಮುಚ್ಚಯದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾದ ಕಾವಲುಗಾರನನ್ನು ಇಡೋಣ ಅಥವಾ ಸಂಜೆ 7 ಗಂಟೆಯ ನಂತರ ಗಲಾಟೆ ಮಾಡಬಾರದು ಎಂದು ನಿಯಮ ತರಲು ಹೊರಟಾಗಲೆಲ್ಲಾ, ಇವರು ಸಣ್ಣ ಮಕ್ಕಳ ಪೋಷಕರ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ‘ನೋಡಿ, ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿಯವರು ನಮ್ಮ ಮನೆಯನ್ನು ಬಂದೀಖಾನೆಯಾಗಿ ಮಾಡಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ’ ಎಂದು ಕಿವಿಯೂದಿ, ಜಗಳ ಶುರು ಮಾಡಿ, ಗೊಂದಲ ಎಂದಿಗೂ ತಣಿಯದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ!"

ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಬಜ್ಜಿಯಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದ ನಾಗರಾಜ್ ಕಂಗಾಲಾದರು. "ನಾನು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಪರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದೆ ಅಷ್ಟೇ!"

"ನೀವು ಕೇವಲ ದಾಳಗಳನ್ನು ಉರುಳಿಸುತ್ತೀರಿ ನಾಗರಾಜ್ ಅವರೇ," ವೆಂಕಟ್ ನಕ್ಕರು. "ಅದರ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ."

ಉಪಸಂಹಾರ

ವೆಂಕಟ್ ತಮ್ಮ ಭಾಷಣದ ಪತ್ರವನ್ನು ಮಡಚಿ ಜೇಬಿಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡರು, ಶಲ್ಯವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು.

"ಈ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಮುಂದಿನ ವಾರ್ಷಿಕ ಸಭೆಯವರೆಗೂ ಅಂಗಳದ ಪ್ರದರ್ಶನ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಧನ್ಯವಾದಗಳು, ಕನಿಷ್ಠ ಪಕ್ಷ ಇನ್ಮೇಲಾದರೂ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ನಾಗರಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಬರಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸುತ್ತೇನೆ."

ಅಷ್ಟೇ, ಅವರು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು ಹೋದರು. ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಎಂಥಾ ಮೌನ ಆವರಿಸಿತೆಂದರೆ, ಸಣ್ಣ ಸೂಜಿ ಬಿದ್ದರೂ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸುವಂತಿತ್ತು!

ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ, ಕಾರಿಡಾರ್‌ನಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಚೀರಾಟ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಶರ್ಮಾ ತಮ್ಮ ಮಗನಿಗೆ ಎಲಿವೇಟರ್ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತು ಗದರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಮೆಲ್ಲನೆ ಒಡೆದುಹೋದ ಕುಂಡದ ಚೂರುಗಳನ್ನು ಬಾಚುತ್ತಿದ್ದರು, ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ಗೋಪಾಲನ್ ತಮ್ಮ ಫೋನ್‌ನಲ್ಲಿ ಹೊಸ 'ಶಿಸ್ತು ಮತ್ತು ಶಬ್ದ ನಿಯಂತ್ರಣದ ನಿಯಮಾವಳಿಗಳನ್ನು' ಬರೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದರು.

ಅಕೌಂಟೆಂಟ್ ವೆಂಕಟ್ ತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿ, ಕೊನೆಗೂ ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದರು.