ಮೈಸೂರಿನ ಬಳಿಯ ಪ್ರಶಾಂತ ಬಡಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಿನ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು ಗಿಡಮೂಲಿಕೆಗಳ ಮೇಲಿದ್ದ ಹಿಮದ ಹನಿಗಳ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಾಗ, ಭರತ್ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳ ಆರು ತಿಂಗಳ ಶ್ರಮದ ಫಲವಾದ ಆ ಸುಂದರ ತೋಟ ಚಿನ್ನದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು.

ಅದು ಕೇವಲ ತೋಟವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಭರತ್‌ರ ಸತತ ಪರಿಶ್ರಮ, ತಾಳ್ಮೆ ಮತ್ತು ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿಯ ಜೀವಂತ ಸಂಕೇತವಾಗಿತ್ತು. ಖಾಸಗಿ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಭರತ್ ಶಾಸ್ತ್ರಿ, ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕೈಗೆ ಮಣ್ಣು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಒಣಗಿ ಬಂಜಾರಾಗಿದ್ದ ಜಾಗವನ್ನು ಒಂದು ಸುಂದರ ನಂದನವನವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿದ್ದರು. ಇಟ್ಟಿಗೆಯ ಗಡಿಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ, ಸಣ್ಣ ಕೊಳ ತೋರಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪದ ಕಮಲದ ಹೂಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದ್ದರು. ಮಲ್ಲಿಗೆ, ದಾಸವಾಳ, ಮತ್ತು ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಕಾಗದದ ಹೂಗಳು ಸುತ್ತಲೂ ನಗುಬೀರುತ್ತಿದ್ದವು. ಅದು ಇಡೀ ಬಡಾವಣೆಗೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ತಂಪು ನೀಡುವ ಸುಂದರ ಕೊಡುಗೆಯಾಗಿತ್ತು.

ಆದರೆ, ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ನೆರೆಹೊರೆಯವರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಆ ಸುಂದರ ತೋಟಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಕೊರತೆಗಳೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

"ಏನೋ ಭರತ್, ಹೂವೇನೋ ಚೆನ್ನಾಗಿವೆ, ಆದ್ರೆ ಹೋದ ವಾರಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದ್ರೆ ಈ ವಾರ ಹೂವುಗಳು ಕಮ್ಮಿ ಕಾಣಿಸ್ತಿವೆಯಲ್ಲ?" ಎಂದು ನೆರೆಯವರೊಬ್ಬರು ಆ ಸುಂದರ ದಾಸವಾಳದ ಸಾಲನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಘಮಘಮಿಸುವ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ನಿಂತು, "ಅಲ್ಲಿ ನೋಡಿ, ಆ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಬೀದಿ ನಾಯಿಯೊಂದು ಮಲ ವಿಸರ್ಜನೆ ಮಾಡಿದೆ, ಸರಿಯಾಗಿ ಶುಚಿಯಾಗಿಟ್ಟಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಮೂಗು ಮುರಿಯುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅಲ್ಲಿ ಅರಳಿದ್ದ ನೂರಾರು ಹೂವುಗಳು, ಹಸಿರು ಗಿಡಗಳು ಯಾರ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಬೀಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಎಲ್ಲೋ ಬೆಳೆದಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಕಳೆಹುಲ್ಲು, ಒಣಗಿದ ಒಂದೆರಡು ಎಲೆಗಳನ್ನೇ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು ಎಂಬಂತೆ ಬೆಟ್ಟು ಮಾಡಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಭರತ್ ಮಾತ್ರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೇ ಮೌನವಾಗಿ ನಕ್ಕು, ಆ ಜಾಗವನ್ನು ಗುಡಿಸಿ, ಗಿಡಗಳಿಗೆ ನೀರೆರೆಯುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಆದರೆ, ಒಂದು ದಿನ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಒಂದು ಕಾಡಾನೆ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿ ಬಡಾವಣೆಯೊಳಗೆ ಬಂತು.

ಸಮೀಪದ ಅರಣ್ಯ ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿ ಬಂದಿದ್ದ ಆ ಕಾಡಾನೆ, ಕೇವಲ ಒಂದು ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ಇಡೀ ತೋಟವನ್ನು ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸಿತು. ತನ್ನ ಅಪಾರ ಬಲದಿಂದ ತೋಟದ ಬೇಲಿಯನ್ನು ತಳ್ಳಿ, ಬೃಹತ್ ಕಾಲುಗಳಿಂದ ಇಟ್ಟಿಗೆಯ ಗಡಿಗಳನ್ನು ತುಳಿದು ಪುಡಿಮಾಡಿತು. ಭರತ್ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬೆಳೆಸಿದ್ದ ಗಿಡಗಳನ್ನು ಬೇರು ಸಹಿತ ಕಿತ್ತೆಸೆದು, ಕಮಲದ ಕೊಳವನ್ನು ಕೆಸರು ಗುಂಡಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿತು. ತಿಂಗಳುಗಳ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಶ್ರಮ, ಬೆಳಗಾಗುವುದರೊಳಗೆ ನಾಶವಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು.

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಏಳು ಗಂಟೆಯಷ್ಟರಲ್ಲಿ ತೋಟದ ಸುತ್ತಲೂ ಜನರ ಗುಂಪು ನೆರೆದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಬೇಸರವಾಗಲಿ, ಸೌಂದರ್ಯ ನಾಶವಾಯಿತಲ್ಲ ಎಂಬ ಅನುಕಂಪವಾಗಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಅವರಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ವಿಚಿತ್ರ, ವಿಕೃತ ಕುತೂಹಲ ಮತ್ತು ಆಕರ್ಷಣೆಯಿತ್ತು!

ಜನರು ತಮ್ಮ ಮೊಬೈಲ್‌ಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು ಫೋಟೋ, ವೀಡಿಯೊಗಳನ್ನು ತೆಗೆಯಲು ಮುಗಿಬಿದ್ದರು. "ಅಬ್ಬಾ! ಆನೆ ಹೇಗೆ ಬೇಲಿಯನ್ನು ಮುರಿದು ಒಳಗೆ ಬಂತು ನೋಡು!", "ಒಂದೇ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಜಾಗವನ್ನು ಧ್ವಂಸ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದೆ!" ಎಂದು ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆರು ತಿಂಗಳು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕಟ್ಟಿದ ಸೌಂದರ್ಯ ನೀಡದ ಕಾತರವನ್ನು, ಒಂದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಆದ ಈ ವಿನಾಶ ಅವರಿಗೆ ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು. ನಾಶದಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ನಾಟಕೀಯತೆ ಅವರಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಮನರಂಜನೆಯಾಗಿತ್ತು.

ಭರತ್ ಶಾಸ್ತ್ರಿ ತಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮೆಟ್ಟಿಲ ಮೇಲೆ ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಅವರ ಎದೆಯೊಳಗೆ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಕೋಪವೂ, ಅಪಾರ ಅಸಹಾಯಕತೆಯೂ ಉಕ್ಕಿ ಬಂದವು. ಗಂಟಲಿನಲ್ಲಿ ದುಃಖದ ಉಂಡೆಯೊಂದು ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಂತಾಯಿತು. "ಆರು ತಿಂಗಳ ಶ್ರಮ… ಒಂದೇ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಾಯಿತೇ," ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಗೊಣಗಿದರು.

ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬೆಳಗಿನ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯ ಮುಖಪುಟದಲ್ಲೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಸುದ್ದಿಯಿತ್ತು:

"ಉದ್ವಿಗ್ನ ಜನಾಕ್ರೋಶ: ಹೊಸ ಮೆಟ್ರೋ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಹಾನಿ!"

ಅದರ ಕೆಳಗಿನ ಫೋಟೋದಲ್ಲಿ ಹಾನಿಗೊಳಗಾದ ಟಿಕೆಟ್ ಕೌಂಟರ್‌ಗಳು, ಒಡೆದು ಚೂರಾದ ಗಾಜುಗಳು ಮತ್ತು ಮುರಿದು ಬಿದ್ದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕಂಬಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ನೂರಾರು ಎಂಜಿನಿಯರ್‌ಗಳ ಶ್ರಮ, ಕೋಟ್ಯಂತರ ರೂಪಾಯಿ ತೆರಿಗೆದಾರರ ಹಣ ಮತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಯೋಜನೆಯಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡಿದ್ದ ಆ ಮೆಟ್ರೋ ನಿಲ್ದಾಣ, ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಉದ್ವೇಗಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿ ಕೇವಲ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ಧ್ವಂಸಗೊಂಡಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ, ಆ ವಿನಾಶವನ್ನು ಜನರು ಮೊಬೈಲ್‌ನಲ್ಲಿ ವೀಡಿಯೋ ಮಾಡುತ್ತಾ ತಮಾಷೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಭರತ್ ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಕೆಳಗಿಟ್ಟು, ತಮ್ಮ ತೋಟದ ವಿನಾಶವನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಾ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದ ನೆರೆಹೊರೆಯವರನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿದರು.

ನಿಜವೆಂದರೆ, ಭರತ್‌ಗೆ ಕಾಡಾನೆಯ ಮೇಲೆ ಕೋಪವಿರಲಿಲ್ಲ. ದಾರಿ ತಪ್ಪಿ ಬಂದ ಆ ಜೀವಿ ತನ್ನ ಸಹಜ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನಷ್ಟೇ ಅನುಸರಿಸಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅರಿವಿದ್ದೂ ಮನುಷ್ಯರು ಮಾಡುವ ವಿನಾಶವನ್ನು ಹಾಗೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಆನಂದ ಪಡುವ ಈ ನೆರೆಹೊರೆಯವರನ್ನು ನೆನೆದಾಗ ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತಷ್ಟು ಭಾರವಾಯಿತು.

ಆದರೆ, ಬರೀ ಕೋಪ ಮತ್ತು ಶೋಕದಿಂದ ನಾಶವಾದ ಒಂದು ಗಿಡವೂ ಮತ್ತೆ ನೆಟ್ಟಗೆ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅವರಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತು.

ಅವರು ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಉಸಿರೆಳೆದು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಮೆಟ್ಟಿಲಿನಿಂದ ಎದ್ದರು. ಮನೆ ಹಿತ್ತಲಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಮೂಲೆಗೆ ಒರಗಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದ ತಮ್ಮ ನೆಚ್ಚಿನ ಹಾರೆ ಮತ್ತು ಸಲಕೆಯನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡರು. ಕೈಗೆ ಹಳೆಯ ಗ್ಲೌಸ್ ಧರಿಸಿ, ಚಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿಯಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಬೇಲಿಯ ಮುರಿದ ಮರದ ತುಂಡುಗಳನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಬದಿಗೆ ಸರಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.

ಮೊಬೈಲ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ವೀಡಿಯೋ ಮಾಡಿ ಆಸಕ್ತಿ ತೀರಿದ ನಂತರ ಜನರು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಭರತ್ ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಮೌನವಾಗಿ, ತುಳಿದು ಹೋಗಿದ್ದ ಆ ಮಣ್ಣನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹದಗೊಳಿಸಲು ನೆಲವನ್ನು ಅಗೆಯಲು ತೊಡಗಿದರು.