ಮದ್ದೂರಿನ ಆ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಯ ಏಳನೇ ತರಗತಿಯ ಕೊಠಡಿ ರವಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಪ್ರಿಯವಾದ ಜಾಗವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿದರೆ ಸರಸರನೆ ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಾ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಹಳೆಯ ಮರದ ಬೆಂಚುಗಳು, ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಕಟುವಾಗಿ ಮುಖಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹೊಸ ನೋಟ್‌ಬುಕ್‌ಗಳ ಕಾಗದದ ವಾಸನೆ, ಮತ್ತು ಸದಾ ಮಂದವಾಗಿ ತಿರುಗುವ ಆ ಬೃಹತ್ ಫ್ಯಾನ್‌ಗಳು... ಅಲ್ಲಿ ರವಿಗೆ ಪಾಠಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಕಾಣಿಸುವ ಶಾಲೆಯ ಅಂಗಳ ಮತ್ತು ರಸ್ತೆಯ ಗದ್ದಲವೇ ಹೆಚ್ಚು ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

ಅಂದಿನ ದಿನ ನಮಗೆ ಹಿಂದಿ ಪಾಠ ಮಾಡಬೇಕಿದ್ದ ಶಿಕ್ಷಕರು ರಜೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಅವರ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬದಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರಾಗಿ ಬಂದವರು ಗಣಿತದ ಶರ್ಮಾ ಮೇಷ್ಟ್ರು. ತರಗತಿಗೆ ಬಂದವರೇ, ಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲೆ ದಿನಾಂಕ ಬರೆದು, "ಎಲ್ಲರೂ ಹಿಂದಿ ಪುಸ್ತಕ ತೆರೆದು ಶಾಂತವಾಗಿರಿ, ಸ್ವಯಂ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ" ಎಂದು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿ ತಮ್ಮ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಒರಗಿ ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿ ಕುಳಿತರು. ಮೇಷ್ಟ್ರಿಗೆ ಅಂದು ಪಾಠ ಮಾಡುವ ಯಾವುದೇ ಮಾನಸಿಕ ಉತ್ಸಾಹವಿರಲಿಲ್ಲ.

ಮೇಷ್ಟ್ರು ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಇಡೀ ತರಗತಿ ತಮ್ಮದೇ ಶೈಲಿಯ 'ಸ್ವಯಂ ಅಧ್ಯಯನ'ದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿತು! ಮುಂಭಾಗದ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪುಸ್ತಕ ತೆರೆದು ಸೈಲೆಂಟ್ ಆಗಿ ಓದಲು ಶುರುಮಾಡಿದರೆ, ಕಡೆ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಡೆಸ್ಕ್ ಮೇಲೆ ತಲೆಯಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಪಿಸುಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯಲು ಶುರುಮಾಡಿದರು. ಇತ್ತ ಕೆಲವು ಹುಡುಗರು ನೋಟ್‌ಬುಕ್ ಬಿಡಿಸಿ ನಿಶ್ಯಬ್ದವಾಗಿ ಚುಕ್ಕೆ ಆಟ ಆಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು.

ಕಡೆ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದ ರವಿಗೆ ಮೇಷ್ಟ್ರ ಆಜ್ಞೆ ಸ್ವರ್ಗ ಸಿಕ್ಕಂತಾಯಿತು. ಆತ ಈಗಾಗಲೇ ಹಿಂದಿ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದುವಂತೆ ನಟಿಸಿ ಸಾಕಾಗಿತ್ತು. ತನ್ನ ಬೆರಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ 'ರೇನಾಲ್ಡ್ಸ್ ಪೆನ್' ಅನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿ, ಅದರೊಳಗಿನ ಸಿಹಿಯಾದ ಶಾಯಿಯ ರೀಫಿಲ್ ಅನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದು ನೋಡತೊಡಗಿದ. ಅದರಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಎಷ್ಟು ಶಾಯಿ ಉಳಿದಿದೆ ಎಂದು ನೋಡುವುದು ಅವನಿಗೆ ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖ ಕೆಲಸದಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಆ ರೀತಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಸುಮ್ಮನೆ ಆ ರೀಫಿಲ್ ಅನ್ನು ಎರಡು ಬೆರಳುಗಳ ನಡುವೆ ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ಬಗ್ಗಿಸಿದ. ಆದರೆ, ಆತ ಬಗ್ಗಿಸಿದ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಆ ನಯವಾದ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕಡ್ಡಿ ಆತನ ಬೆರಳುಗಳ ನಡುವಿನಿಂದ ಜಾರಿ, ಚಿಮ್ಮಿಹೋಯಿತು!

ಮುಂದೆ ನಡೆದದ್ದು ತೀರಾ ಅಪರೂಪದ ದೃಶ್ಯ!

ಆ ರೀಫಿಲ್ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಾ ಮುಂಭಾಗಕ್ಕೆ ತೂರಿಹೋಗುವುದನ್ನು ರವಿ ಕೇವಲ ಅಸಹಾಯಕನಾಗಿ ನೋಡಲಷ್ಟೇ ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತು. ಕೈಯಿಂದ ಜಾರಿದ ಆ ಕಡ್ಡಿ ಎಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತದೋ, ಯಾರಿಗೂ ತಾಗದೆ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದರೆ ಸಾಕಪ್ಪಾ ಎಂದು ಆತ ದೇವರಿಗಷ್ಟೇ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬಹುದಾಗಿತ್ತು.

ಆದರೆ... ‘ಟ್ಯಾಪ್’.

ಸರಿಯಾಗಿ ತೂಕಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಶರ್ಮಾ ಮೇಷ್ಟ್ರ ತಲೆಯ ಹಿಂಭಾಗಕ್ಕೆ ಅದು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ತಾಗಿ, ಕುರ್ಚಿಯ ಹಿಂದೆ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿತ್ತು!

ರವಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ ರಿಕ್ಟರ್ ಮಾಪಕದ ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ಭೂಕಂಪವೇ ಸಂಭವಿಸಿತ್ತು! ಇಡೀ ತರಗತಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಭಯ ರವಿಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಶಕ್ತಿ ಆತನಿಗಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಮೇಷ್ಟ್ರು ಎದ್ದು ನಿಂತು "ಯಾರೋ ಇದು?" ಎಂದು ಗರ್ಜಿಸಿದರೆ ಸಾಕು, ತರಗತಿಯ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮೇಷ್ಟ್ರ ‘ಒಳ್ಳೆಯ ಪುಸ್ತಕ’ದಲ್ಲಿ ಜಾಗ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಆ "ಸಭ್ಯ" ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ರಮೇಶ, ತಕ್ಷಣ ತನ್ನತ್ತ ಬೆರಳು ತೋರಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾನೆಂಬ ಕಂಗಾಲು ಆತನದ್ದಾಗಿತ್ತು.

ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಭಯವೆಂದರೆ, ಶರ್ಮಾ ಮೇಷ್ಟ್ರಿಗಿದ್ದ ಆ ವಿಚಿತ್ರ ಶಿಕ್ಷೆಯ ಅಭ್ಯಾಸ: ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ ಗಂಡುಮಕ್ಕಳಿಗೆ, ತರಗತಿಯ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಕೈಯಿಂದ ಕಿವಿ ಹಿಂಡಿಸಿ ಶಿಕ್ಷೆ ಕೊಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು! ಏಳನೇ ತರಗತಿಯ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆ ಅನುಭವಿಸುವುದು ದೊಡ್ಡ ವಿಷಯವಲ್ಲ, ಆದರೆ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಮುಂದೆ ಕಿವಿ ಹಿಂಡಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಖಭಂಗ ಅನುಭವಿಸುವುದು ಇದೆಯಲ್ಲ... ಅದು ಬೇರೆಯದೇ ಮಟ್ಟದ ಅಪಮಾನ!

ಆದರೆ ಆಮೇಲೆ ನಡೆದದ್ದು ತೀರ ವಿಚಿತ್ರ. ಶರ್ಮಾ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಮೆಲ್ಲನೆ ತಲೆಯ ಹಿಂಭಾಗವನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಸವರಿಕೊಂಡರು. ಸುತ್ತಲೂ ಒಮ್ಮೆ ಮಂದವಾಗಿ ನೋಡಿ, ಮತ್ತೆ ಆರಾಮವಾಗಿ ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದರು.

ರವಿ ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನೋಡಿದಾಗ, ಪಕ್ಕದ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಸುರೇಶ ತನ್ನ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ನಗೆ ತಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಯಾರಿಗೂ ರವಿಯನ್ನು ಮೇಷ್ಟ್ರಿಗೆ ಹಿಡಿದುಕೊಡುವ ದುಷ್ಟ ಬುದ್ಧಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ತರಗತಿಯ ಕೊನೆಯ ಗಂಟೆ ಬಾರಿಸಿದಾಗ, ಎಲ್ಲ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಹೊರಗೆ ಓಡಿದರು. ರವಿ ಮಾತ್ರ ಯಾರಿಗೂ ಅನುಮಾನ ಬಾರದಂತೆ ಮೆಲ್ಲನೆ ಮುಂಭಾಗಕ್ಕೆ ನಡೆದ. ಮೇಷ್ಟ್ರ ಕುರ್ಚಿಯ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಆ ಪುಟ್ಟ ರೀಫಿಲ್ ಅನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ತನ್ನ ಜೇಬಿಗಿಳಿಸಿಕೊಂಡ. ಆತನ ಮಹಾನ್ 'ವಿಧ್ವಂಸಕ ಆಯುಧ' ಮತ್ತೆ ಆತನ ವಶಕ್ಕೆ ಬಂದಿತ್ತು!

ಶಾಲೆಯ ಆವರಣದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುವಾಗ, ರವಿ ತನ್ನ ಮುಖದಲ್ಲಿದ್ದ ಗೆಲುವಿನ ನಗೆಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡಲು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದ.